Aeneas (/ɪˈniːəs/ in-EE-əs; Klasik Latince: [ae̯ˈneːaːs]; Antik Yunanca: Αἰνείας, latinçe: Aineías), Greko-Romen mitolojisinde Truva prensi Anchises ve Yunan tanrıçası Afrodit'in (Roma Venüs'üne eşdeğer) oğlu olan bir Truva kahramanıydı. Babası, Troya Kralı Priam'un ikinci dereceli kuzeniydi (her ikisi de Troya'nın kurucusu Tros'un torunlarıydı); bu da Aeneas'ı Priam'ın çocuklarının (Hektor ve Paris gibi) üçüncü kuzeni yapıyordu.
Yunan mitolojisinde küçük bir karakterdir ve Homeros'un İlyada'sında da bahsedilir. Aeneas, Roma mitolojisinde tam anlamıyla ele alınmıştır; en kapsamlı şekilde Virgil'in Aeneid'inde, Romulus ve Remus'un atası olarak gösterilir. Roma'nın ilk gerçek kahramanı oldu. Snorri Sturluson onu İskandinav tanrısı Víðarr ile özdeşleştirir.
Etimoloji
Antik
Amerikan Kütüphane Derneği ve Kongre Kütüphanesi'nin romanizasyon sistemi, 1453'teki Konstantinopolis'in düşüşüne kadar tüm eserler ve yazarlar için "Antik veya Ortaçağ Yunançası" sistemini kullanır, ancak Bizans Yunancası belirgin şekilde telaffuz edilir ve bazıları "Modern" Yunancanın 12. yüzyıldan itibaren başladığını düşünmektedir.
Aeneas, kahramanın orijinal Yunanca adı Αἰνείας (Aineías) Romanizasyonu'dur. Aineías, ilk kez Homeros İlahi'nde Afrodit'e tanıtılır; Afrodite ona adını αὶνóν sıfatından vermiştir (ainon, "korkunç"), çünkü ona yaşlanacak ve ölecek bir ölümlü olarak doğarak yaşadığı "korkunç keder" (αὶνóν ἄχος) nedeniyle. İsmin popüler bir etimolojisidir ve görünüşe göre Homeros tarafından İlyada'da kullanılmıştır. Ortaçağ döneminin ilerleyen dönemlerinde, Aeneis'in bir filozof tarafından yazıldığı için felsefi olarak okunması gerektiğini savunan yazarlar vardı. Bu nedenle, "doğal düzende", Aeneas'ın adının anlamı Yunanca ennos ("sakin") ile demas ("beden") kelimelerini birleştirir ve bu da ennaios veya "yerleşik kişi" anlamına gelir—yani ölümlü bir bedende yaşayan bir tanrı olarak. Ancak adının kökeni konusunda kesin bir bilgi yoktur.
Lakaplar
İlyada'yı taklit ederek, Virgil Homeros'un lakaplarını ödünç alır; bunlar arasında: Anchisiades, magnanimum, magnus, heros ve bonus. Vergilius birçok kez ödünç almış olsa da, Aeneas'a kendi iki lakabını verir: pater ve pius. Virgil'in kullandığı lakaplar, Homeros'unkinden farklı bir tutumun örneğidir; çünkü Odysseus poikilios ("kurnaz") iken, Aeneas pius ("dindar") olarak tanımlanır ve bu da güçlü bir ahlaki ton taşır. Bu layıkların amacı, Aeneas'ın Roma ırkının babası ve kurucusu olarak ilahi el kavramını pekiştirmek gibi görünür ve kullanımı dolaylı bir şekilde görülür: Aeneas dua ederken kendisinden Pius der, yazar ise sadece karakter tanrılar adına ilahi görevini yerine getirirken bu şekilde anılmaktadır. Aynı şekilde, Aeneas da adamlarının çıkarları için hareket ettiğinde pater ("baba") olarak adlandırılır.
Yunan miti ve
Afrodit'e Homeros
Aeneas'ın doğumun hikayesi, Homeros İlahilerinden biri olan Afrodit'e İlahi adlı Homeros'ta anlatılır. Afrodit, Tanrıların Kralı Zeus'un ölümlü kadınlara aşık olmasına sebep olmuştur. Buna karşılık, Zeus onun kalbini ölümlü Prens Anchises'e karşı bir arzu altına koymaya karar verdi; Anchises, Ida Dağı yakınlarındaki tepelerde sığırlarını besliyordu. Aphrodite onu görünce hemen etkilendi. Tanrılar arasında bir düğün için kendini süsler ve onun karşısına çıkar. Onun güzelliğine kapılır ve onu bir tanrıça sanır, ancak Afrodite kendini bir Frig prensesi olarak tanımlar. Seviştikten sonra Aphrodite gerçek kimliğini ona açıklar ve Anchises, ilişkilerinin sonucunda başına ne gelebileceğinden korkar. Afrodit ona korunacağını söyler ve ona Aeneas adında bir oğul doğuracağını söyler. Ancak ona bir tanrıça ile yattığını kimseye söylememesi gerektiği konusunda uyarır. Aeneas doğduğunda, Aphrodite onu Ida Dağı'nın nimflerine götürür ve çocuğu beş yaşına kadar yetiştirmelerini, ardından Anchises'e götürmelerini söyler. Diğer kaynaklara göre, Anchises daha sonra Afrodite ile karşılaşmasını övünür ve bunun sonucunda Zeus tarafından ayağına bir yıldırım çarptırılır. Sonrasında o ayağında topal olur, bu yüzden Aeneas onu Truva'nın alevlerinden çıkarmak zorunda kalır. doğrulama başarısız oldu.
Hamadryadlar listesi
M.S. II-3. yüzyıl yazarı Athenaeus, Pherenicus'a atıfta bulunarak, Oxylus ve Hamadryas'ın hamadryadlar Karya ('fındık'), Balanos ('palamut'), Kraneia ('korne'), Morea ('oleaster'), Aigeiros ('kavak') adlı hamadryadların ebeveynleri olduğunu yazar), Ptelea ('karaağaç'), Ampelos ('asma') ve Syke/Sykea ('incir'). Diğer kaynaklarda hamadryad olarak tanımlanan figürler arasında Atlanteia, Chrysopeleia, Phoebe, Byblis ve Dryope yer alır.
((( Annesi Hamadryas, üç bilimsel isimle ölümsüzleştirilmiştir; bunlardan ikisi hâlâ geçerli: kraker kelebeğinin genel adı, Anadolu'nun en kuzeydeki maymunu olan hamadryas babunun özgün adı ve kral kobranın orijinal (ama artık geçerli olmayan) cins adı (aslen Hamadryas hannah, şimdi Ophiophagus hannah. Hamadryas babunu, en az ağaçta yaşayan maymunlardan biridir, ancak Helen topraklarında en yaygın maymundur. Kral kobra bazen ağaçta veya yarı ağaçta yaşayan olarak kabul edilir ve özellikle eski edebiyatta yaygın olarak "hamadryad" olarak da anılır.)))
Homeros'un İlyadası
Aeneas, İlyada'da küçük bir karakterdir; tanrılar tarafından iki kez ölümden kurtarılır, sanki henüz bilinmeyen bir kader için, ancak kendi başına onurlu bir savaşçıdır. Savaştan geri çekilerek, cesaretlerine rağmen Priamos'a karşı onur payı verilmediği için kızgınlaşan Damon, Deiphobus'un ısrarıyla kayınbiraderi Alcathous'un cesedini geri almak için Idomeneus'a saldırı düzenler. Troyalıların Dardanian müttefiklerinin lideridir ve ayrıca Trojan kralı Priam'un oğlu ve varisi Hektor'un üçüncü kuzeni ve baş yardımcısıdır.
Aeneas'ın annesi Afrodit, savaş alanında ona yardım eder ve Apollo'nun favorisidir. Afrodite ve Apollon, Aeneas'ı neredeyse öldüren Argoslu Diomedes ile savaştan kurtarır ve iyileşmesi için Pergamos'a götürür. Genellikle Yunanlıları destekleyen Deniz Tanrısı Poseidon bile, Achilleus'un saldırısına uğradıktan sonra Aeneas'ın yardımına gelir ve Aeneas'ın kraliyet ailesinin daha küçük bir kolundan olmasına rağmen Truva halkının kralı olmaya mahkum olduğunu belirtir.
Bruce Louden, Aeneas'ı bir arketip olarak sunar: Genel yıkımdan kurtulmuş tek erdemli birey (veya aile), Utnapishtim, Baucis ve Filemon, Nuh ve Lut temasını takip eder. Pseudo-Apollodorus, Bibliotheca adlı eserinde şöyle açıklar: "... Yunanlılar onu yalnızca dindarlığı nedeniyle bağışladı." Heinrich Schliemann, Homeros'un [Troad'a] ziyareti sırasında Truva Kralı'nın ırkının doğrudan Æneas'tan geldiğini ilan ettiğini "son derece muhtemel göründüğünü" yazdı.
Diğer kaynaklar
Roma mitografisi Gaius Julius Hyginus (yaklaşık MÖ 64 – MS 17), Fabulae adlı eserinde Aeneas'a Truva Savaşı'nda 28 düşmanı öldürdüğünü belirtir. Aeneas ayrıca Dares Phrygius ve Giritli Dictys'e atfedilen Truva anlatılarında da yer alır.
Roma miti ve
Aeneas'ın tarihi Romalı yazarlar tarafından devam edilmiştir. Etkili kaynaklardan biri, Cato the Elder's Origines adlı eserinde Roma'nın kuruluşuna dair anlatımdır. Aeneas efsanesi Vergilius'un döneminde iyi biliniyordu ve Yunan tarihçisi Halikarnasoslu Dionysius'un Roma Antikaları (Marcus Terentius Varro'ya dayanarak), Livy'nin Ab Urbe Condita (muhtemelen MÖ 200 civarında Quintus Fabius Pictor'a dayanıyor) ve Gnaeus Pompeius Trogus (günümüzde sadece Justin'in bir özetinde mevcut) gibi çeşitli tarihsel eserlerde yer aldı.
Virgil'in Aeneid'i
Aeneis, Lavinium'un efsanevi kuruluşuna ait 12 kitaptan oluşur ve Aeneas'ın Truva'nın düştüğünde öldürülmeyen veya köleleştirilmeyen az sayıdaki Troyalılardan biri olduğunu açıklar. Tanrıların kaçması emrinden sonra Aeneas, topluca Aeneadlar olarak bilinen bir grup topladı; bu gruplar İtalya'ya giderek Romalıların ataları oldular. Aeneadlar arasında Aeneas'ın trompetçisi Misenus, babası Anchises, arkadaşları Achates, Sergestos ve Acmon, şifacı Iapyx, dümenci Palinurus ve oğlu Ascanius (aynı zamanda Iulus, Julus veya Ascanius Julius olarak da bilinir) yer almaktadır. Truva'nın ev tanrılarının heykelleri olan Lares ve Penates'i yanında götürdü ve onları İtalya'ya nakletti.
Yeni bir yuva bulma girişimleri başarısız oldu; bu duraklardan biri Sicilya'ydı; burada adanın batı kıyısındaki Drepanum'da babası Anchises huzur içinde vefat etti.
Juno'nun isteği üzerine gruba karşı gönderilen kısa ama şiddetli bir fırtınadan sonra, Aeneas ve filosu altı yıllık dolaşıkların ardından Kartaca'ya çıktı. Aeneas, Kartaca kraliçesi Dido (Elissa olarak da bilinir) ile bir yıl süren bir ilişki yaşadı; Dido, Troyalıların topraklarına yerleşmesini ve kendisi ile Aeneas'ın halkları üzerinde ortak hüküm sürmesini önerdi. Juno'nun teşvikiyle, en sevdiği şehrinin sonunda Troyalıların soyundan gelenler tarafından yenileceği söylenen Dido ile Aeneas arasında bir tür evlilik ayarlandı. Aeneas'ın annesi Venüs (Afrodite'nin Roma uyarlaması), oğlunun ve arkadaşlarının gelecek yolculuk için kendilerini güçlendirmek adına geçici bir mola ihtiyacı olduğunu fark etti. Ancak, elçi tanrı Merkür (Hermes'in uyarlaması), Jüpiter (bu versiyonda Zeus) ve Venüs tarafından Aeneas'a yolculuğunu ve amacını hatırlatmak için gönderildi ve onu gizlice ayrılmaya zorladı. Dido bunu öğrendiğinde, Kartaca'yı sonsuza dek Roma'ya karşı getirecek bir lanet söyledi; bu düşmanlık Pön Savaşları'na dönüşecekti. Daha sonra, Aeneas'a ilk tanıştıklarında verdiği kılıcıyla kendini bıçaklayarak intihar etti ve Aeneas'ın verdiği tüm şeylerle birlikte bir cenaze ateşinde kendini yaktı.
Kartaca'daki konaklamadan sonra Troyalılar Sicilya'ya döndü ve Aeneas, bir yıl önce ölen babası onuruna cenaze oyunları düzenledi. Şirket yoluna devam etti ve İtalya'nın batı kıyısına çıktı. İtalya'dayken, Kartaca kraliçesi Dido Aeneas'a aşık oldu, ancak karşılıksız kaldı ve Aeneas, onun topraklarından ayrılarak umutsuzluğa düçar oldu. Daha sonra Aeneas yeraltı dünyasına iner ve ilk kez Dido ile tanışır; Dido onu acı içinde bıraktığı için ondan uzaklaşıp kocasına döndü; ikinci olarak babası da ona soyundan gelenlerin geleceğini ve böylece Roma'nın tarihini gösterdi.Latinlerin kralı Latinus, Aeneas'ın sürgündeki Troyalı ordusunu karşıladı ve onların Latium'daki hayatlarını yeniden düzenlemelerine izin verdi. Kızı Lavinia, Rutuli kralı Turnus'a söz verilmişti, ancak Latinus, Lavinia'nın başka bir ülkeden olan biri olan Aeneas'a nişanlanacağına dair bir kehanet aldı. Latinus kehanete kulak verdi ve Turnus, Etrüsk Kralı Mezentius ve Latin Kraliçesi Amata ile ittifak alan Juno'nun teşvikiyle Aeneas'a savaş ilan etti. Aeneas'ın kuvvetleri galip geldi. Turnus öldürülür ve Virgil'in anlatımı aniden sona erer.
Diğer kaynaklar
Aeneas'ın biyografisinin geri kalanı ise Livy ve Ovid'in Metamorfozları dahil olmak üzere diğer antik kaynaklardan derlenmiştir. Livy'ye göre Aeneas zafer kazandı, ancak Latinus savaşta öldü. Aeneas, eşinin adını taşıyan Lavinium şehrini kurdu. Daha sonra Dido'nun kız kardeşi Anna Perenna'yı karşıladı; Anna Perenna, Lavinia'nın kıskançlığını öğrenince intihar etti. Aeneas'ın ölümünden sonra, Venüs Jüpiter'den oğlunu ölümsüz yapmasını istedi. Jüpiter kabul etti. Nehir tanrısı Numicus, Aeneas'ı tüm ölümlü parçalarından arındırdı ve Venüs onu ambroziya ve nektarla yağlayarak tanrı yaptı. Aeneas, Jüpiter Indiges tanrısı olarak tanındı. Aeneas ayrıca Roma'nın kurucuları olan ikiz kardeşler Romulus ve Remus'un atasıdır; iki yetim çocuk dişi kurt tarafından emzirilir.
Ortaçağ
Snorri Sturlason, Düzyazı Edda'nın Prologunda dünyayı üç kıtaya ayrılmış olarak anlatır: Afrika, Asya ve üçüncü parça olan Avrupa veya Enea. Snorri ayrıca, Yüksek Kral (Yfirkonungr) Priamos'un kızı Troan ile evlenen ve uzak topraklara seyahat eden Truvalı Munon (veya Mennon) hakkında da anlatır; Snorri'nin anlattığı gibi, Thor'a benzemiş olan bir oğul Tror.
********************************************************************************
Tarihçe
Roma duvar resimleri, Roma imparatorluğu genelinde binalarda, özel evlerde ve villalarda bulunmuştur. Keşfedilen ilk tabloların çoğu, Vezüv Dağı'nın patladığı Napoli Körfezi çevresindeydi. Tablolar bazen bu bölgedeki yaşamın tasvirlerini içeriyordu; büyük patlama büyük bir patlamadan önce, kırsalın büyük kısmını ve Pompeii ile Herculaneum şehirlerini yok etti.
Genellikle resimler, kuruyurken alçı üzerine yapılan fresklerdi.
MÖ birinci yüzyılda farklı resim tarzları gelişti. Bu tablolar gerçekçiden empresyonist sanat eserlerine kadar uzanıyordu. lham mitoloji, manzaralar ve diğer ilgi alanlarından geliyordu.
Patlama
Dört duvar boyama tarzının tamamı, 79 yılında Pompeii'yi külle kaplayan Vezüv Dağı'nın patlamasından önce geliştirilmiştir. Kasaba hiçbir zaman yeniden işgal edilmedi ve böylece tamamen "Pompeian" resmin gelişimi sona erdi. Başka yerlerde aynı stiller İtalya'da yaygın olarak kullanılmıştı ve kullanıma devam etti, Roma resim stilleri ise gelişmeye devam etti.
İlk Stil: Incrustation
Birinci stil, yapısal, kabuklu veya taş ustalığı olarak da adlandırılır, geleneksel olarak MÖ 200 ile MÖ 80 yıllarına kadar tarihlendirilir, ancak Pompeii dışında çok daha önce, MÖ 5. yüzyıl sonlarından itibaren var olmuştur. Mermerin trompe-l'œil simülasyonu (mermer kaplama) ile karakterize edilir. Mermer benzeri görünüm, duvarın bazı bölümlerinin yükselmiş görünmesine neden olan sıva pervazlarla elde edilmiştir. Diğer simüle edilmiş unsurlar (örneğin, dikey çizgilerde asılı alabaster diskler, sarı 'tahta' kirişler ve beyazda 'sütunlar' ve 'kornişler') ve canlı renklerin kullanımı zenginliğin işaretleri olarak kabul ediliyordu. Daha zengin olmayanlar ise çoğunlukla sarı, mor ve pembe renklerin varyasyonlarını kullanırdı.
Bu tarz, Roma'nın bu dönemde Yunan ve Helenistik devletlerle etkileşim kurup fethetmesiyle birlikte Helenistik kültürün yayılmasını yansıtır. Yunan resimlerinin duvar resimleri de bulunmaktadır. Bu tarz, duvarı çok pahalı kesilmiş taşın yerini alan çeşitli çok renkli desenlere ayırıyordu. Birinci Stil, üst katlar kadar görünmeyen alt duvar bölümlerinin süslenmesinde diğer stillerle birlikte kullanıldı.
İlk stil örnekleri Akdeniz'in büyük bir kısmına yayılmıştır. En ünlüleri Herculaneum ve Pompeii'den örneklerdir; örneğin, Herculaneum'daki Samnit Evi'ndeki duvar tablosu (MÖ 2. yüzyıl sonları) veya Pompeii'deki Faun Evi ve Sallust Evi'ndeki duvar resimleridir.
İkinci Stil:
İkinci tarz, mimari tarz ya da 'illüzyonizm' MÖ 1. yüzyılda hakim olmuştur; duvarlar mimari özellikler ve trompe-l'œil (göz oyunu) kompozisyonlarıyla süslenmiştir. Başlangıçta bu tarzın unsurları Birinci Stili anımsatıyor, ancak bu yavaş yavaş element element değiştirilmeye başlıyor. Bu teknik, unsurları vurgulayarak onları üç boyutlu gerçeklikler olarak göstermekten oluşur – örneğin sütunlar, duvar alanını bölgelere bölmek – ve Romalılar tarafından yaygın olarak kullanılan bir yöntemdir.
İkinci stil mermer blokların kullanımını korudu. Bloklar genellikle duvarın tabanı boyunca astarlanır ve gerçek resim düz sıva üzerine oluşturulurdu. Ancak, bu tarzın birçok tablosu hayali sahnelerin illüzyonlarını içeriyordu. Ressamlar, izleyicinin bir pencereden tasvir edilen manzaraya baktığı izlenimi vermek istediler. Ayrıca gerçek hayatta yaygın olarak görülen vazolar ve raflar gibi nesneleri ve duvardan dışarı çıkan eşyaları da eklediler. Bu tarz, izleyicilerin tablodaki eylemlerin etraflarında gerçekleşiyormuş gibi hissetmeleri için tasarlanmıştır.
Duvar resimlerinde trompe-l'œil yaratmak için göreceli perspektif (kesin doğrusal perspektif değil, çünkü bu tarz matematiksel kavramlar ve Rönesans gibi bilimsel oranları içerir) ile karakterize edilir. Resim düzlemi, İyonik sütunlar veya sahne platformları gibi boyalı mimari özelliklerle duvarın içine daha da doğru itildi. Bu duvar resimleri, Roma evlerinin küçük, penceresiz odalarının klostrofobik doğasını dengeledi.
Görüntüler ve peyzajlar ilk stile MÖ 90 civarında eklenmeye başlanmış ve MÖ 70'ten itibaren illüzyon ve mimari motiflerle birlikte yayılmıştır. Dekorasyon, derinlik izlenimini mümkün olan en iyi şekilde vermeliydi. Imgelerin taklitleri önce üst bölümde, sonra (MÖ 50'den sonra) mitolojik hikayeler, tiyatro maskeleri veya süslemeler için sahne sağlayan manzaraların arka planında ortaya çıktı.
Augustus'un saltanatı sırasında bu tarz gelişti. Sahte mimari unsurlar, sanatsal kompozisyonlar çizmek için geniş alanlar açtı. Sahne dekorlarından esinlenen bir yapı, büyük bir merkezi tablonun iki küçük tabloyla çevrili olduğu bir yapı geliştirilmiştir.
! = Bu tarzda, illüzyonist eğilim devam etti; duvarların boyalı mimari unsurlar veya sahnelerle 'parçalanması' devam etti. Peyzaj unsurları sonunda tüm duvarı kapladı, çerçeveleme cihazı olmadan, izleyiciye sanki bir odadan gerçek bir sahneye bakıyormuş gibi görünüyordu. Temelde, daha gelişmiş İkinci Stil, Birinci Stil'in tam zıttı. Duvarları sıkıştırıp güçlendirmek yerine, amaç duvarı yıkıp doğa ve dış dünya sahnelerini göstermekti. Olgun İkinci Stil'in derinliğinin büyük bir kısmı, daha uzaktaki nesnelerin görünümünü bulanıklaştıran hava (atmosferik) perspektifin kullanımından gelir. Bu nedenle, ön plan oldukça hassastırken, arka plan biraz belirsiz şekilde mor, mavi ve gridir.
İkinci Stili temsil eden en tanınmış ve benzersiz parçalardan biri, Gizemler Villası'ndaki Dionysios gizem frizidir. Bu eser, çoğunlukla kadınlardan oluşan Dionysos Tarikatını tasvir eder. Ancak sahnede bir çocuk tasvir edilir.
Özellikle MÖ 40'lardan itibaren moda olan bu dönem, MÖ son on yıllarında azalmaya başladı.
Buna örnek olarak Boscoreale'deki Villa Boscoreale'deki mimari tablo (yaklaşık MÖ 40) verilebilir.
Üçüncü Stil: Süsleme
Üçüncü stil veya süslü tarz, önceki dönemin sıkı yönetimine tepki olarak MÖ 20–10 civarında popülerdi. Daha mecazi ve renkli dekorasyonlara yer bırakır, genel olarak daha süsleyici bir his verir ve genellikle uygulamada büyük bir incelik sunar. Bu tarz genellikle basit ve zarif olarak tanınır.
! = Ana özelliği, illüzyonist araçlardan uzaklaşmaydı; ancak bunlar (figüral temsillerle birlikte) daha sonra bu tarza geri döndü. Merkezi eleman tarafından belirlenen sıkı simetri kurallarına uyarak duvarı üç yatay ve üç-beş dikey bölgeye ayırıyordu. Dikey bölgeler, şamdan etrafına asılmış ince yaprak sütunları veya geometrik motifler veya tabanlarla bölünürdü. Bu özel tarzda, duvar alanı sade bir şekilde bırakılır ve tasarım yoktur. Tasarımlar olduğunda, genellikle küçük, sade resimler veya şamdan veya yivli uzantılar gibi sahnelerden oluşuyordu. Arka planda kuş veya yarı fantastik hayvanların narin motifleri belirdi. Bitkiler ve karakteristik olarak Mısır hayvanları, Augustus'un Kleopatra'yı yenip Mısır'ın MÖ 30'da ilhakından sonra Roma sanatında Mısıromania'nın bir parçası olarak sıkça tanıtıldı.
Bu tablolar, ağırlıklı olarak monokromatik olan narin doğrusal fantezilerle süslenmişti ve bu hayaller İkinci Stil'in üç boyutlu dünyalarının yerini aldı. Bu tarzda, Boscotrecase'deki Agrippa Postumus Villası'nın Cubiculum 15'inde bulunan tabloya benzer tablolar da yer alır (yaklaşık MÖ 10). Bunlar, ortada sadece küçük bir sahne bulunan boş, tek renkli bir arka plan üzerinde hassas bir mimari çerçeve içerir; sanki küçük yüzen bir manzara gibi. Siyah, kırmızı ve sarı bu dönem boyunca kullanılmaya devam etti, ancak yeşil ve mavi kullanımı önceki stillere göre daha belirgin hale geldi.
Roma'da M.S. 40'a kadar ve Pompeii bölgesinde 60'a kadar bulundu.
Pompeii fresklerinde tematik olarak nadir görülen bir fresk; bir zamanlar Sappho olduğu düşünülen eğitimli bir kadını tasvir ediyor (M.S. 1. yüzyıl ortaları, 1760'ta kazılmış).
Yaygın olarak resmedilen konular arasında Yunan mitolojisi ve cinsel sahneler yer alır; bu da çok açık şekilde sergilenir. Verimlilik tanrısı Priapus'un büyütülmüş fallosunu biraz parayla dengelediği bir fresk buna örnektir. Nadiren tasvir edilen bir konu, eğitimli kadınlardır; fresk, yaklaşık MS 50 yılına ait, eğitimli bir kadının okuduğu fresktir.
Dördüncü Stil: Karmaşık
Dördüncü tarzda fresk, Vettii Evi'nden.
Dördüncü Stil'in en önemli örneklerinden biri, Pompeii'deki Vettii Evi'ndeki Ixion Odasıdır. Dördüncü Stil'de görülen en büyük katkılardan biri, yoğun alan ve ışıkla natürmortun geliştirilmesidir. Roma natürmortunda gölgelendirme çok önemliydi. Bu tarz, 17. ve 18. yüzyıllara kadar Hollanda ve İngiliz süslemeleriyle bir daha gerçek olarak görülmemiştir.
Vettii Hanedanı
Vettii Evi, Roma kasabası Pompeii'de bulunan bir domustur ve 79 yılında Vezüv Dağı'nın patlamasıyla korunmuştur. Ev, sahipleri olan iki başarılı özgür çocuktan adını almıştır: Aulus Vettius Conviva, bir Augustalis ve Aulus Vettius Restitutus. Dikkatli kazılarında, 62 yılındaki depremden sonra tamamlanan duvar fresklerinin neredeyse tamamını korumuştur; bu freskler, sanat tarihçilerinin Pompeiian Dördüncü Stili olarak adlandırdığı tarzda.
Tanrı tarafından Olimpos'a kabul edildikten sonra, Ixion Zeus'un karısı Hera'ya karşı arzu duymaya başladı. Ixion onu baştan çıkarmaya çalıştıktan sonra, Zeus bulut tanrıçası Nephele'yi Hera'nın suretinde yaratır.
Ixion Nephele ile birlikte ve onların birliği centaurları yaratır. Ceza olarak Zeus, Ixion'u Olimpos'tan sürgün eder ve Hermes'e Ixion'u sonsuza dek dönecek kanatlı ateşli bir tekerle bağlamasını emreder.
Otomatlar
Homeros'a göre, Hephaistos kendisi veya başkaları için çalışmak üzere metalden otomatlar inşa etti. Buna, göksel varlıkların toplantı salonuna istediği gibi girip çıkabilen altın tekerlekli tripodlar da dahildi; ve "kalplerinde anlayış, konuşma ve güç" olan "yaşayan hizmetçiler gibi altından işlenmiş hizmetçiler", tanrıların bir armağanı olarak "kalplerinde anlayış, konuşma ve güç" taşıyanlar. Yürürken Hephaestus'u desteklemek için hareket ettiler. Hephaistos ayrıca Alkinoos sarayının girişine altın ve gümüş aslanlar ile köpekleri yerleştirdi; böylece istilacılar ısırabileceklerdi; Bu bekçi köpekler yaşlanmadı ya da ölmedi.
Benzer bir altın köpek (Κυων Χρυσεος) Rhea tarafından bebek Zeus ve onun hemşiresi keçi Amaltheia'yı Krete adasında korumak üzere yerleştirildi. Daha sonra Tantalus'un, Zeus'un tapınağını korurken otomatı çaldığı ya da Pandareos'u onu çalmaya ikna ettiği söylenir. Daha sonraki metinler, otomatı altın köpeğin aslında Hephaestos tarafından dönüştürülmüş Rhea olduğu fikriyle değiştirmeye çalışır.
Etimoloji
Otomaton kelimesi, Antik Yunanca'daki otomatonun (αὐτόματον) latinceleştirilmesiyle gelir ve "kendi iradesiyle hareket etmek" anlamına gelir. İlk olarak Homeros tarafından otomatik kapı açılmasını tanımlamak için kullanılmıştır, yani tekerlekli tripodların otomatik hareketini tanımlamak için. Daha çok, elektronik olmayan hareket makinelerini tanımlamak için kullanılır; özellikle insan veya hayvan hareketlerine benzetilen eski halka açık saatlerdeki krikolar, guguk guguk saatlerindeki guguk ve diğer animasyonlu figürler gibi.
İskenderiye Kahramanı
İskenderiye Kahramanı (/ˈhɪəroʊ/; Antik Yunanca: Ἥρων[a] ὁ Ἀλεξανδρεύς, Hērōn hò Alexandreús, aynı zamanda İskenderiye Heron'u /ˈhɛrən/ olarak da bilinir; muhtemelen M.S. 1. veya 2. yüzyıla aittir) Roma döneminde İskenderiye'de aktif olan Yunan matematikçi ve mühendisti. Antik çağın en büyük deneycisi ve Helenistik bilimsel geleneğin temsilcisi olarak tanımlanmıştır.
Hero, "Hero'nun motoru" olarak da bilinen aeolipile adlı buharla çalışan bir cihazın tanınmış bir tanımını yayımladı. En ünlü icatlarından biri, kara üzerinde rüzgar kəmərinin en erken örneği olan bir rüzgar çarkı idi. Mekanik adlı çalışmasında pantografları tanımlamıştır. Bazı fikirleri Ctesibius'un eserlerinden türemiştir.
Matematikte, Euclid'in Elementleri üzerine bir yorum ve uygulamalı geometri üzerine Metrika adlı bir çalışma yazdı. En çok Heron'un formülüyle hatırlanır; Üçgenin alanını sadece yanlarının uzunlukları kullanılarak hesaplamanın bir yolu.
Hero'nun orijinal yazılarının ve tasarımlarının çoğu kaybolmuştur, ancak bazı eserleri Bizans İmparatorluğu'ndan el yazmalarında ve daha az ölçüde Latince veya Arapça çevirilerde korunmuştur.
Buluşlar
Hero'ya çeşitli cihazlar ve icat atfedilmiştir, bunlar arasında şunlar vardır:
- Aeolipil (bir versiyonu "Hero'nun motoru" olarak bilinir), roket benzeri bir reaksiyon motoru ve ilk kaydedilen buhar makinesiydi (ancak Vitruvius, aeolipil'den muhtemelen Hero'dan daha önce De Architectura'da bahsetmişti). Başka bir motor, kapalı bir ateşle ısıtılan kapalı bir odadan havayı kullanarak kapalı bir kaptan suyu uzaklaştırdı; Su toplandı ve ağırlığı, bir ipi çekerek tapınak kapılarını açtı. Bazı tarihçiler, aeolipil'in faydalı bir şekilde çalışabileceğini iddia etmek için bu iki icatı birleştirmiştir.
- Makinenin üstündeki bir yuvadan bir madeni para getirildiğinde dedenime belirli miktarda su veren bir otomat. Bu, Mechanics adlı kitabındaki buluşlar listesine dahil edilmiştir. Madeni para konduğunda, bir kola bağlı bir tavaya düştü. Kol bir vana açtı ve biraz su dışarı çıktı. Tava, madeni paranın ağırlığıyla birlikte eğilmeye devam etti ve düşene kadar bu noktada bir karşı ağırlık kolu tekrar yukarı kaldırıp valfi kapattı.
- Bir organı çalıştıran bir rüzgar çarkı, bir makineyi çalıştıran rüzgarın ilk belgelenmiş örneğidir.
- Yunan tiyatrosu için birçok mekanizma, neredeyse on dakika uzunluğunda tamamen mekanik bir oyun da var; bu oyun dönen silindirik dişli tekerlek tarafından işletilen halatlar, düğümler ve basit makinelerden oluşan bir sistemle çalışıyordu. Gök gürültüsü, mekanik olarak zamanlanmış metal topların gizli bir davula bırakılmasıyla üretildi.
- Roma dünyasında yaygın olarak kullanılan bir güç pompası ve bir uygulaması itfaiye aracında kullanıldı.
- Hero, hava veya sıvıların iletilini kontrol etmek için şırınga benzeri bir cihaz tanımlamıştır.
- Kendi kendine yeten hidrostatik enerji altında çalışan bağımsız bir çeşme; şimdi Heron'un çeşmesi olarak adlandırılıyordu.
- Düşen bir ağırlıkla çalışan bir araba ve tahrik aksına sarılmış ipler.
- Hero'ya bir tür termometre atfedilir. Termometre tek bir icat değil, bir gelişme olmasına rağmen, Hero belirli maddelerin, özellikle havanın genleşip daraldığı ilkesini biliyordu ve kısmen havayla dolu kapalı bir tüpün ucu su dolu bir kabta olduğu bir gösteri anlattı. Havanın genleşmesi ve daralması, su/hava arayüzünün konumunun tüp boyunca hareket etmesine neden oldu.
- Kendi kendini dolduran bir şarap kabı, bir şamandıra valfi kullanılıyor.
Kaynakça
Hero'nun eserlerinin en kapsamlı baskısı, 1903'te Leipzig'de Teubner yayınevi tarafından beş cilt halinde yayımlandı.
Hero'nun yazıldığı bilinen eserler şunlardır:
- Pnömatik (Πνευματικά), hava, buhar veya su basıncı üzerinde çalışan makinelerin tanımıdır; hidraulis veya su organı dahil
- Otomatlar, ziyafetlerde ve muhtemelen mekanik veya pnömatik yöntemlerle (örneğin, tapınak kapılarının otomatik açılıp kapanması, şarap ve süt döken heykeller, vs.) ziyafetlerde ve muhtemelen tiyatro bağlamlarında mucizeler yaratan makinelerin tanımıdır.[25]
- Belopoeica, savaş makinelerinin tanımı
- Dioptra, uzunlukları ölçmek için kullanılan yöntemler koleksiyonudur; burada kilometre ölçeği ve diyoptra (teodolite benzeyen bir cihaz) tanımlanır
- Metrica, çeşitli geometrik nesnelerin yüzey alanları ve hacimlerinin nasıl hesaplanacağını anlatan bir çalışma
Yalnızca Arapça çevirilerde korunmuş eserler:
- Mimarlar için yazılmış Mechanica, ağır nesneleri kaldırmak için araçlar içerir
- Catoptrica, ışığın ilerlemesi, yansıma ve aynaların kullanımı üzerine
Bazen Hero'ya atfedilen ama şimdi en çok başka biri tarafından yazıldığı düşünülen eserler:
- Geometrica, Metrica'nın ilk bölümüne benzer bir dizi problemler koleksiyonu
- Stereometrica, Metrica'nın ikinci bölümüne benzer üç boyutlu hesaplamalara örnekler
- Mensurae, Stereometrica ve Metrica'ya dayalı problemler için ölçüm yapmak için kullanılabilen araçlar
- Cheiroballistra, mancınıklar hakkında
- Tanımlar, geometri için terimlerin tanımlarını içerir
Sadece parçalar halinde korunmuş eserler:
- Jeodezya
- Geoponica
- Arap yazarlar tarafından onaylanmış ancak artık mevcut olmayan Euclid'in Elementleri'ne bir yorum.
&
Tarihçe
Antik
Yunan mitolojisinde birçok otomata örneği vardır: Hephaistos atölyesi için otomatlar yarattı; Talos, bronzdan yapılmış yapay bir adamdı; Phaiaklıların Kralı Alkinous, altın ve gümüş bekçi köpekleri kullanıyordu. [Aristoteles'e göre, Daedalus, Afrodit'in ahşap heykelini hareket ettirmek için kıvılcımla gümüş kullanmıştır. Diğer Yunan efsanelerinde, hareketli heykellerine ses yerleştirmek için gazaklı gümüş kullanmıştır.
Helenistik dünyadaki otomatlar, temel bilimsel ilkeleri göstermek için araçlar, oyuncaklar, dini gözlükler veya prototipler olarak tasarlanmıştı. Yunan mucit ve İskenderiye Büyük Kütüphanesi'nin ilk başkanı Ktesibios tarafından çok sayıda su gücüyle çalışan otomata inşa edildi; örneğin, "suyla düdük çaldı ve model bir baykuş hareketi yaptırdı.
((((( Ctesibius veya Ktesibios ya da Tesibius (Antik Yunanca: Κτησίβιος; MÖ 285–222 yılları arasında) İskenderiye, Ptolemeos Mısırı'nda yaşayan Yunan bir mucit ve matematikçiydi.Ctesibius, muhtemelen – ama kesin olarak değil – İskenderiye'de doğan bir berberin oğluydu. Kariyerine babasının izinden giderek berber olarak başladı.Bu ilk kariyerinde, karşı ağırlık ayarlanabilir bir ayna icat etti. Bir diğer icadı ise hidrolis idi; bu, modern boru orgunun öncüsü ve ilk klavye enstrümanı olarak kabul edilen su orgudur. O ve eşi Thais, enstrümanı son derece yetenekli çaldıkları biliniyordu. Hidrolik sistemi, düşen kurşun ağırlıkları yerine suyun ağırlığıyla borulardan hava geçirerek geliştirdiğine inanılmaktadır. Su saati veya clepsydra ('su hırsızı') teknolojisini geliştirdi; bu iyileştirmeden önce su akışı doğru şekilde ayarlanamadığı için yanlış bir zamana yol açtı. 1.800 yıldan fazla bir süre boyunca, su saati şimdiye kadar yapılmış en doğru saat oldu; ta ki Hollandalı fizikçi Christiaan Huygens'in 1656'da sarkaç saatini icat etmesine kadar. Proclus (Euclid yorumcusu) ve İskenderiye Kahramanı da onu anırlar. )))))
Dünyanın ilk 'guguk saatini' icat etmişti." Bu gelenek, İskenderiye'de, hidrolik, pnömatik ve mekanik üzerine yazılarında sifonlar, itfaiye aracı, su orgu, aeolipil ve programlanabilir arabayı tanımlayan Yunan matematikçisi İskenderiye Kahramanı (bazen Heron olarak da bilinir) gibi mucitlerle devam etti. Bizanslı Philo, icatlarıyla ünlüydü.
Helenistik Yunanistan'da karmaşık mekanik cihazların bulunduğu bilinmektedir, ancak hayatta kalan tek örnek, bilinen en eski analog bilgisayar olan Antikythera mekanizmasıdır. [12] Saat mekanizmasının aslen Rhodes'tan geldiği düşünülüyor; burada görünüşe göre bir mekanik mühendislik geleneği vardı; Ada, otomatlarıyla ünlüydü; Pindar'ın yedinci Olimpiyat Ode'sinden alıntı yaparak:
- Animasyonlu figürler ayakta duruyor
- Her kamu caddesi süsleniyor
- Ve taş gibi nefes alıyormuş gibi görünse de, ya da
- mermer ayaklarını hareket ettirin.
Ancak, parçaların son taramalarından elde edilen bilgiler, bunun Sicilya'daki Korint kolonilerinden gelmiş olabileceğini ve Arşimet ile bir bağlantıya işaret ettiğini göstermektedir.
Yahudi efsanesine göre, Kral Süleyman bilgeliğini kullanarak mekanik hayvanlardan oluşan bir taht tasarladı ve bu taht ona kral olarak yükseldi; oturduğunda bir kartal başına bir taç koyar, bir güvercin ise ona bir Torah parşömeni getirirdi. Ayrıca, Kral Süleyman tahta çıktığında bir mekanizmanın harekete geçtiği de söylenir. İlk basamağa bastığı anda, altın bir öküz ve altın bir aslan onu desteklemek ve bir sonraki basamağa yükselmesine yardımcı olmak için bir ayağını uzattı. Her iki tarafta da hayvanlar, Kralı tahtta rahatça oturana kadar kaldırdı. [13]
Antik Çin'de, MÖ 400 civarında ortaya çıktığına inanılan ve MS dördüncü yüzyıl civarında derlenen Lie Zi metninde otomatlarla ilgili ilginç bir anlatım bulunur. Kitapta, Zhou Kralı Mu (MÖ 1023–957) ile 'zanaatkar' olarak bilinen bir makine mühendisi Yan Shi arasında çok daha önce yaşanan bir karşılaşmanın tasviri yer alır. Sonuncusu, krala mekanik el işçiliğinden yapılmış çok gerçekçi ve detaylı, gerçek boyutta, insan şeklinde bir figür sunmuştur:
Diğer dikkat çekici otomata örnekleri arasında Aulus Gellius'un bahsettiği Archytas'ın güvercini yer alır. Benzer Çin uçan otomatlar anlatımları, MÖ 5. yüzyılda Mohist filozofu Mozi ve onun çağdaşı Lu Ban için de yazılmıştır; Lu Ban, Han Fei Zi ve diğer metinlere göre başarılı şekilde uçabilen yapay ahşap kuşlar (ma yuan) yapmıştır.
Diğer
Hephaistos devlere karşı savaştı ve Mimas'ı erimiş demirle öldürdü. [40] Ayrıca başka bir Dev olan Aristaeus ile savaştı, ancak kaçtı. [41] Savaş sırasında Hephaistos yorgun düştü ve Helios tarafından arabasıyla alındı. Bir minnettarlık hediyesi olarak, Hephaistos Helios'un oğlu Aeëtes için dört sürekli akan çeşme ve ateş püskürten boğalar dövdü. [42]
Peleus ve Thetis'in evliliğinde Hephaistos düğün hediyesi olarak bir bıçak verdi. [43][44] Truva Savaşı başladığında, Hephaistos Yunanların tarafını tuttu ve Akhilleus'un zırhını, Diomedes'in zirhini ve Agamemnon'un ofis asasını dövdü,[33] ancak Hephaestos Troyalılar tarafından da tapıldı ve Diomedes tarafından öldürülmekten bir adamını kurtardı.
Hephaistos ve Afrodit
Hefestos, bir şekilde Kabeiroi'nin arkaik, Yunan öncesi Frigya ve Trakya gizem kültüyle bağlantılıydı; Kabeiroi, Lemnos'ta bu tayfalar "Hephaistoi" olarak da adlandırılırdı. Üç Lemnian kabilesinden biri de kendine Hephaestion adını veriyor ve doğrudan tanrıdan türediğini iddia ediyordu.
Hephaestus ve Athena
Károly Kerényi, "charis"in aynı zamanda "sanatın zevki" anlamına geldiğini belirtir ve Afrodite'nin bir sanat eseri olarak görüldüğünü varsayar; Odysseya'da Homeros aniden onu eşi yapar ve Aphrodite'nin alternatif bir isim olarak Charis olarak da adlandırılabileceğini öne sürer.
Ancak Lemnos adasında, Hephaestus'un eşi, deniz perisi Cabeiro idi ve ondan iki metal işçiliği tanrısı olan Cabeiri babasıydı. Sicilya'da başka bir eşi vardı, nimfa Aetna, oğulları ise Sicilya geyzerlerinin iki tanrısı olan Palici'ydi; başka yerlerde Aetna tarafından Zeus'un, Thalia (Hephaestus'un başka bir kızı) ve Adranos'un oğulları olarak adlandırılır.
Hephaistos bazen sakallı, enerjik bir adam olarak tasvir edilirdi ve çekici veya başka bir el işi aracı, oval şapkası ve kitonu ile karakterize edilirdi.
Hephaestus mitolojik kaynaklarda "topal" (chōlos) ve "duraklayan" (ēpedanos) olarak tanımlanır. Doğuşundan beri ya da Olimpos'tan düşmesinden kaynaklanan bir engeli olan kavisli ayaklarıyla tasvir edilmiştir. Vazo resimlerinde Hephaistus bazen örsünün üzerine eğilmiş, metal bir eser üzerinde çalışmış halde ve bazen ayakları öne doğru kıvrılmış şekilde gösterilir: Hephaistos amphigyēeis. Bir sopayla yürüdü. Argonaut Palaimonius, "Hephaestus'un oğlu" (yani bronz ustası) da hareket kabiliyeti engelliydi. [97] Diğer "Hephaestus'un oğulları" ise Samothrace adasındaki Cabeiri'lerdi; bu aileler sözlükçü Hesychius tarafından yengeçlerle (karkinos) özdeşleştirilmiştir. Detienne ve Vernant'a göre karkinopous ("yengeç ayaklı") sıfatı "topal" anlamına gelir. [98] Cabeiri ailesi ayrıca fiziksel engelliydi.
Bazı mitlerde Hephaistos kendine hareket edebileceği bir "tekerlekli sandalye" veya araba inşa eder, böylece hareket kabiliyetini desteklerken diğer tanrılara yeteneğini gösterir. [99] İlyada'nın 18.371'de Hephaistus'un hareket etmesine yardımcı olmak için yirmi bronz tekerlekli tripod inşa ettiği belirtilir. [100]
Hephaestus'un görünümü ve fiziksel engeli, bazıları tarafından metal işçiliğinden kaynaklanan arsenik maruziyetinden kaynaklanan periferik nöropati ve cilt kanserini temsil ediyor olarak kabul edilir. [101] Tunç Çağı demircileri, özellikle kalay kıtlığı dönemlerinde daha sert arsenik bronzu üretmek için bakıra arsenik eklediler. Birçok Tunç Çağı demircisi, geçim kaynakları nedeniyle kronik arsenik zehirlenmesinden muzdarip olmuştur. Sonuç olarak, engelli demircinin efsanevi görüntüsü yaygındır. Hephaistos demir çağı demircisi olduğu için, bronz çağı demircisi değil, bu bağlantı eski halk hafızasından kaynaklanmaktadır.
******
Totalitarizm, tüm yetkilerin merkezîleştirildiği, devlete ve hükûmet yöneticilerine mutlak itaat beklendiği diktatörlükvari yönetim biçimidir.Totalitarizm terimi, ilk olarak Benito Mussolini tarafından kullanılmıştır.
Distopik bir toplum otoriter-totaliter bir devlet modeli ya da benzer bir başka baskıcı sistem altında karakterize edilir.Kelime ilk defa John Stuart Mill tarafından kullanılmıştır. Filozofun Yunanca bilgisi göz önüne alınırsa, kelimeyi "ütopyanın tersi" olarak değil, "kötü bir yer" anlamında kullandığı anlaşılır.Distopik toplumlar özellikle konusu gelecek zamanlarda geçen hikâyelerde yer alır. Distopyalar içerisinde sıklıkla fukaralık, diktatörlük, şiddet, açlık, hastalık ya da aşırı çevre kirliliği gibi özellikler öne çıkmaktadır. Böylesi distopyalarda ortalama bir vatandaşın hayatı, bugüne kıyasen çok kötü bir durumdadır.Bunlardan en ünlü olanları George Orwell'ın Bin Dokuz Yüz Seksen Dört ve Aldous Huxley'in Cesur Yeni Dünya adlı romanlarıdır. Distopik toplumlar edebiyatın birçok alt türünde görülmektedir ve genellikle toplumdaki politik, ekonomik, teknolojik ve dini problemlere dikkat çekmek için kullanılır.
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
Cithaeron veya Kithairon
Cithaeron veya Kithairon (Κιθαιρών, -ῶνος), Orta Yunanistan'da yaklaşık on altı kilometre (on mil) uzunluğunda bir dağ ve dağ sırasıdır. Bu sıra, kuzeyde Boeotia bölgesi ile güneyde Attika bölgesi arasında fiziksel sınırdır. Ağırlıklı olarak kireçtaşından oluşur ve 1.409 metreye (4.623 ft) kadar yükselir. Sıradağın kuzeydoğu tarafı Pastra dağı tarafından oluşturulur.
Orta Çağ'da, yamaçlarındaki Myoupolis köyü, Genç Meletios tarafından kurulan bir manastırın yeriydi. = Genç Meletios (yaklaşık 1035 – yaklaşık 1105), aynı zamanda Myoupolisli Meletios veya Yeni Meletios (Yunanca: Μελέτιος ο Νέος) olarak da bilinir, Bizanslı bir Yunan keşişi, hacı ve rahipti. Kutsal Topraklarda üç yıl kaldı, Kudüs, Celile ve Ürdün Nehri'nin her iki yakasını ziyaret etti. Vatandaşı Aziz Sabbas'ın da dahil olmak üzere birkaç manastırını ziyaret etti. Yunanistan'a döndüğünde Myoupolis Dağı'na yerleşti ve Konstantinopolis Patriği III. Nikolay onu rahip olarak kutsadı. Orada, paralauria'da keşişlerin çapçıklarla birleştirilmesi de dahil olmak üzere Filistinli manastır uygulamalarını tanıttı.
Sıra, Yunan mitolojisinde birçok olayın sahnesi olmuş ve özellikle Dionysos için kutsaldır. Euripides'in Bacchae'sinde, Dionysos Cithaeron'da bakhantları, yani rahibeleriyle birlikte dans ve ayinlerini gerçekleştirir. Oidipus dağda açığa çıkarılmış, Aktaeon ve Pentheus ise dağın yamaçlarında parçalanmıştır. Ayrıca Herakles veya Alcathous'un Cithaeron Aslanı'nı avlayıp öldürdüğü yerdi.
Antik çağlarda Pastra çevresinde Oenoe (Οινόη), Eleutherae (Ἐλευθεραί), Erythrae (Ἐρυθραί) ve Hysiae (Ὑσιαί) gibi birçok belediye ve yerleşim yeri bulunmuştur. Dağın geçitlerinde M.Ö. 400 yılına ait birçok tahkimat, bu döneme kadar günümüze kadar ayakta kalmıştır. Attika, Megaris ve Boeotia arasındaki antik sınır dağın zirvesindeydi.
Megaris (Antik Yunanca: Μεγαρίς), antik Yunan'ın küçük ama kalabalık bir devletiydi; Attika'nın batısında ve Korint'in kuzeyinde, sakinleri maceraperest denizcilerden oluşuyordu ve aldatıcı eğilimleriyle tanınıyordu. Başkent Megara, beyaz mermer ve ince kil ile ünlüydü. Mount Geraneia bölgenin merkezine hakim olmuştur.
Bizans laura= Beşinci yüzyıldan itibaren Yunanca laura terimi, özellikle Yahudi Çölü'ndeki yarı-eremik manastır yerleşimlerine atıfta bulunuyordu; burada lauralar çok sayıldı. Filistin'in ilk lauraları, 3. yüzyıl doğumlu Chariton the Confessor (yaklaşık 350 yılında öldü) tarafından kurulmuştur: Kudüs'ün kuzeydoğusunda Pharan Laura'sı (şimdiki Wadi Qelt), Jericho'nun batısındaki Synag Dağı'nda Douka Laura'sı ve Wadi Khureitun'daki Tuqu' bölgesinde Souka Laura veya Eski Laura.Aziz Euthymius the Great (377–473), beşinci yüzyıl Filistin'inde erken dönem lauralardan birini kurmuştur. Aziz Sabbas Kutsanmış Lavrası (†532) Kidron Vadisi'nde (Süryani'de Mar Saba olarak bilinir), Hristiyan Kilisesi'ndeki en eski ve neredeyse sürekli faaliyet gösteren manastırlardan biridir.Ürdün'den Gerasimus, beşinci yüzyılın ortalarında Ürdün Vadisi'nde benzer bir sistem kurdu; 70 hücre bir senobiumu çevreliyor ve keşişler bir süre sonra hücrelere geçiyordu. Hafta içi hücrelerde geçirildi, yanında sadece bir aceleci mat, az miktarda yiyecek ve ip, sepet yapmak için palmiye bıçakları vardı. Cumartesi günleri keşişler el işlerini cenobium'a getirir ve birlikte Eucharistya alır, Pazar akşamı hücrelerine dönerlerdi. Hücreler açık bırakıldı ve ihtiyacı olanlar, hücre boş bulunursa istediklerini alabilirlerdi. Athanasius Athonite tarafından 963 yılında kurulan Büyük Lavra, Yunanistan'daki Athos Dağı'ndaki en eski manastırdır.!
+++
=
Mar Awgin veya Awgen (öldü MS 363), Clysma'lı Awgin veya Aziz Eugenios olarak da bilinir, geleneksel anlatımlara göre Hristiyan manastırını Süryani Hristiyanlığına getiren Mısırlı bir keşişti. Süryani manastırını Çöl Babaları'nın daha ünlü Mısır geleneğiyle ilişkilendirmek için süslenmiştir. Başlangıçta Aziz Eugenios, Mısır'ın Süveyş yakınlarındaki Clysma veya Kolzum adasından bir inci avcıydı. 25 yıl çalıştıktan sonra, Yukarı Mısır'daki Pachomius manastırına katıldı ve burada fırıncı olarak çalıştı. Mar Yawnan'ın efsanevi Tarihi'ne göre, Awgen'in Mısır'daki döneminde Mar Yawnan'ın (Aziz Jonah) öğretmeni olmuştur. Senobitik (veya koenobitik) manastır, topluluk yaşamını vurgulayan bir manastır geleneğidir.Cenobitler kelimesi başlangıçta İtalya'nın Krotone kentindeki Pifagor takipçilerine uygulanmıştır; onlar sadece felsefi çalışmalar için değil, aynı zamanda "dünyevi malların dostane paylaşımı" için de bir komün kurmuşlardır. İngilizce cenobite ve cenobitic kelimeleri, Latince üzerinden Yunanca koinos (κοινός, kelime anlamı 'ortak') ve bios (βίος, kelime anlamı 'yaşam') kelimelerinden türetilmiştir. Bu sıfat ayrıca senobyak (κοινοβιακός, koinoviakos) veya cœnobitic (modası geçmiş) olabilir. Topluluk içinde yaşayan bir keşiş grubuna genellikle cenobium (Latince, Yunanca koinobion) denir.M.S. 1. yüzyılda, İskenderiyeli Philo (yaklaşık MÖ 25 – yaklaşık MS 50), Mısır'ın İskenderiye yakınlarındaki Mareotis Gölü kıyısında yaşayan bir Yahudi asketik erkek ve kadın topluluğunu tanımlar; buna Therapeutae adını vermiştir. Topluluk üyeleri haftanın altı günü birbirlerinden ayrı yaşar, gündüzleri İbranice İncil'i inceler, akşamları ise yemek yiyerek, ardından Şabat günü çalışmalarından etkilenen vizyonlar görmeye umurlardı. Topluluk üyeleri, kutsal metinleri yorumlamanın alegorik bir yöntemi olan midraş kitapları yazdılar. Sadece Şabat günü Therapeutae bir araya gelir, öğrendiklerini paylaşır, basit olsa da ekmek ve kaynak suyu gibi sıradan bir yemek yer, topluluğun saygın üyelerinden birinin verdiği Tora dersini dinlerdi. 3. yüzyıl Hristiyan yazarı Kayseriyalı Eusebius (yaklaşık 263–339), Kilise Tarihi adlı eserinde Philo'nun Therapeutae'lerini ilk Hristiyan keşişler olarak tanımlamış, mülkiyet, iffet, oruç tutmak ve yalnız yaşamdan vazgeçmelerini Hristiyan keşişlerin cenobitik idealiyle özdeşleştirmiştir. Mısır'da MS 4. yüzyılda başladığı düşünülmektedir. Önceki yüzyılların Hristiyan keşişleri genellikle münzeviydi, özellikle Orta Doğu'da; bu, Arami Hristiyanlığının Geç Orta Çağ'daki gerilemesine kadar çok yaygın olarak devam etti. Ancak bu tek başına yaşam tarzı herkese uygun değildi. Bazı keşişler eremik tarzı çok yalnız ve zor bulmuştu; ve eğer biri ruhsal olarak hazırlıklı değilse, hayat zihinsel çöküşlere yol açabilirdi.
Örneğin, Dionysius Exiguus'un Aziz Pachomius'un Hayatı adlı eserinin Bohairic versiyonunda, Tabenna manastırının keşişlerinin, yakınlardaki kasabanın köylüleri için "kendileri için bir kilise inşa etmeden önce" bile aynı adı taşıyan köylüler için inşa ettiklerini belirtir. Bu, cenobitik keşişlerin kendilerini diğer insanlarla, hatta sıradan insanlarla temas halinde buldukları anlamına gelirken,eremit keşişler sadece ara sıra dua etmek için buluşmaya çalışırlardı.
Senobitik keşişler, yaşam düzenlerinde eremik öncülerinden ve muadillerinden de farklıydı.
Eremik keşişler (münzeviler) sadece bir kulübe veya mağaradan (hücre) oluşan bir manastırda yalnız yaşarlarken, kenobik keşişler bir veya birkaç binadan oluşan manastırlarda birlikte yaşardı. İkinci durumda, her konutta yaklaşık yirmi keşiş bulunur ve evin içinde iki veya üç keşişin yaşadığı ayrı odalar veya hücreler bulunurdu. Erken nesiller tarihçiler için, cenobitik keşişlerin sürdürdüğü konut tarzı, genellikle "cenobitik manastırcılığın babası" olarak anılan Aziz Pachomius'a atfedilirdi
Hamadryad
Yunan mitolojisinde, Hamadryad veya Hamadryas (/hæm əˈdraɪ.æd/; Antik Yunanca: ἁμαδρυάς, çoğulca: ἁμαδρυάδες, latinleştirilmiş: Hamadryás, çoğulu: Hamadryádes[1]) bir ağaç nimfidir. Hayatlarının asılı olduğu belirli bir ağaca bağlı olarak doğurlar. Bazıları Hamadryad'ın ağacın kendisi olduğunu, normal dryadın ise ağacın içinde yaşayan varlığı ya da ruhu olduğunu savunur. Ağaç ölürse, onunla ilişkili Hamadryad da ölür.
Kniduslu Rhoecus
Antik Yunan mitolojisinde, Rhoecus (Antik Yunanca: Ῥοῖκος, latinleştirilmiş: Rhoîkos), Anadolu'nun güneybatı kıyısında yer alan antik Yunan kolonisi Knidos'tan zengin bir adamdır.
Mitoloji
Rhoecus, Batı Anadolu'da (Anadolu) eski bir şehir olan Knidos şehrinden bir soyluydu. M.Ö. beşinci yüzyıl yazarı Lampsacuslu Charon'a göre, Ninova'dayken devrilme tehlikesiyle karşı karşıya olan yaşlı bir meşe ağacı fark etmiş ve hizmetkarlarına onu desteklemelerini emretmiş. Ağaçta yaşayan hamadryad nimfi çok rahatladı, çünkü Rhoecus onu ağaçla birlikte yok olmaktan kurtarmıştı, bu yüzden ona isteyebileceği her türlü lütfeni vaat etti.
Kültür
İnsanların, yarı ilahi bir varlıkla anlaşmayı yerine getiremedikleri için cezalandırılması Yunan mitolojisinde sıkça tekrarlanan bir temadır, tıpkı bir adamın nimfin kutsal ağacını kurtarması veya bağışlaması istenmesi ve eylemlerine göre ödüllendirilmesi veya cezalandırılması gibi; bu, Erysichthon ve Paraebius mitlerinde görülür. Aslında, Apollonius üzerine eski scholiast, Paraebius'un hikayesinden Rhoecus à propos hikayesinden bahseder. Benzer bir diğer hikaye ise, sadakat sözü verdiği bir nimf tarafından kör edilen çoban Daphnis'in hikayesidir; Bir nimfa ve ağacının güvenliğiyle ilgili çok sayıda efsane göz önüne alındığında, bu mitolojik unsurun Rhoecus'un mitindeki arı ve sadakat unsurlarından ayrı olduğu anlaşılıyor.
Miras
Rhoecus'un miti, James Russell Lowell gibi modern çağın bazı şairlerini etkiledi; Lowell ise Rhoecus'u kısa şiirlerinden birinde öne çıkardı.
— James Russell Lowell
*************************************************************************
Mozaik
Günümüzde mozaik sadece duvar resimlerini ve kaldırımları değil, aynı zamanda sanat eserlerini, hobi el sanatlarını ve endüstriyel ve inşaat alanlarındaki uygulamaları da kapsamaktadır.
! = Mozaik sanatının uzun bir tarihi vardır ve MÖ 3. binyılda Mezopotamya'da başlamıştır. Miken Yunanistanı'ndaki Tiryns'te çakıl mozaikler yapılmıştır ; desenli ve resimli mozaikler, hem Antik Yunanistan'da hem de Antik Roma'da klasik dönemlerde yaygınlaşmıştır .
4. yüzyıldan itibaren erken Hristiyan bazilikaları duvar ve tavan mozaikleriyle süslenmiştir. Mozaik sanatı , 6. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar Bizans İmparatorluğu'nda gelişmiştir; bu gelenek, 12. yüzyılda Sicilya Norman Krallığı , doğu etkisindeki Venedik Cumhuriyeti ve Ruslar arasında benimsenmiştir. Mozaik, Rönesans'ta moda olmaktan çıkmıştır , ancak Rafael gibi sanatçılar eski tekniği uygulamaya devam etmiştir. Roma ve Bizans etkisi, Yahudi sanatçıların Orta Doğu'daki 5. ve 6. yüzyıl sinagoglarını zemin mozaikleriyle süslemesine yol açmıştır .
! = İnsan figürleri içermeyen figüratif mozaikler, İslam'ın ilk büyük dini yapısı olan Kudüs'teki Kubbetü's-Sahra ve Şam'daki Emevi Camii de dahil olmak üzere, erken İslam sanatında dini binalarda ve saraylarda yaygın olarak kullanılmıştır. Bu tür mozaikler , 8. yüzyıldan sonra İslam dünyasında moda olmaktan çıkmıştır; ancak zellij gibi tekniklerdeki geometrik desenler birçok bölgede popülerliğini korumaktadır.
Modern mozaikler, dünyanın dört bir yanındaki sanatçılar ve zanaatkarlar tarafından yapılmaktadır. Geleneksel taş, seramik mozaik parçaları, emaye ve vitray dışında, deniz kabukları, boncuklar, tılsımlar, zincirler, dişliler, madeni paralar ve imitasyon takılar da dahil olmak üzere birçok malzeme kullanılabilir.
MOZAIK MALZEMELERI:
Geleneksel mozaikler, tesserae olarak bilinen, kabaca kare taş parçalarından veya farklı renklerde elle yapılmış cam emayeden oluşan küçük küplerden yapılır . En eski mozaiklerden bazıları, başlangıçta zeminleri güçlendirmek için kullanılan doğal çakıllardan yapılmıştır.
Mozaik kaplama (nesnelerin mozaik camla kaplanması), ince emaye cam ve opak vitray cam kullanılarak yapılır. Modern mozaik sanatı, oyma taştan, şişe kapaklarından ve bulunmuş nesnelere kadar her türlü malzemeden ve her boyutta yapılabilir.
TARIH:
Eski bilinen mozaik örneklerinde görülen farklı farklılıklar,Mezopotamya'nınAbra yazılı olan bir tapınak binasında mevcuttu ve MÖ 3. binyılın ikinci yarısına tarihlendirilmiştir. Renkli taş, kabuklu ve fildişi parçalarından oluşur.Susa ve Chogha Zanbil'dekikazılar, yaklaşık MÖ 1500 yılına tarihlenen ilk sırlı karoların kanıtlarını göstermektedir. Ancak, mozaik desenleri Sasani İmparatorluğuve Roma etkisi kadar kullanılmamıştır.
Farklı malzemelerden yapılmış mozaiklerin bilinen en eski örnekleri, Mezopotamya'daki Abra'da bulunan bir tapınak binasında bulunmuştur ve MÖ 3. binyılın ikinci yarısına tarihlenmektedir. Bunlar renkli taş, kabuk ve fildişi parçalarından oluşmaktadır. Susa ve Çoğa Zanbil'deki kazılar , MÖ 1500 civarına tarihlenen ilk sırlı karoların kanıtlarını göstermektedir. Bununla birlikte, mozaik desenleri Sasani İmparatorluğu ve Roma etkisi dönemine kadar kullanılmamıştır .
Tiryns'te Tunç Çağıçakıl mozaikleri oranları;2MÖ 4. yüzyıla ait mozaikler Makedonya'nın Saray-Kenti Aegae'de bulunur ve 1916'da Arnavutluk'un Durrës Tarihte bulunan MÖ 4. yüzyılaait Durrës'in Güzelliğimozaiği erken dönem figüral bir örnektir;Yunan figür stili en çok MÖ 3. yüzyılda oluşmuştur. Mitolojik konular, avcılık sahneleri veya zenginlerin diğer uğraşları gibi, daha büyük geometrik tasarım merkezi olarak popülerdi ve olanaklar güçlüydü.
Yaşlı Plinius,Pergamonlu sanatçı Sosus'un adını anır; bir ziyafetten sonra zeminde bırakılan yiyeceklerin mozaiklerini ve bir grup güvercinin bir kaseden içmesini anlatır. Bu iki tema da yaygın şekilde kopyalandı.
Roma mozaik kusurlarının çoğu kayıtlı isim Yunan kökenlidir; bu da genel olarak yüksek kaliteli işlere hakimiyet gösteriyor; kullanımı çoğu sıradan kârın kölesiydi. Kuzey Afrika'daki Roma villalarında, Kartaca gibi yerlerde muhteşem mozaik zeminler mevcut ve Tunus'taki Bardo Müzesi'ndeki geniş koleksiyonda görülebiliyor.
Greko-Romen mozaiğinde iki ana teknik vardı: opus vermiculatum , genellikle 4 milimetre veya daha küçük küpler olan küçük küpler tesseralar kullanılır ve atölyelerde kolaylıkla küçük panellerde üretilir, geçici bir destek üzerine yapıştırılır şekilde sahaya taşınırdı. Küçük tesseralar , çok ince ayrıntılar ve resim illüzyonuna bir yaklaşım sağlıyordu. Bunların amblema adı verilen küçük paneller duvarlara veya daha kaba işlerde büyük zemin mozaiklerinin vurguları olarak yerleştirildi. Normal teknik, daha büyük tesseralar yoluyla yapılan opus tessellatum idi ve sahada döşenirdi. Siyah beyaz zemin üzerine kayıtlı bir İtalyan hala mevcuttu ve bu tamamen renkli işlerden şüphesiz daha ucuzdu.
! = Roma'da Nero ve mimarları, MS 64 yılında inşa edilen Domus Aurea'da bazı duvar ve tavan yüzeylerini mozaiklerle örtmüştür; Ayrıca Pompeii ve para kaynağı da duvar mozaikleri bulunmaktadır. Ancak figüri duvar mozaiklerinin Hıristiyanlığın kökenine kadar önemli bir sanatsal ifade biçiminin gelmediği görülüyor.
İmparatorluk ailesinden bir veya daha fazla üye için bir türbe Hizmet veren Santa Costanza Roma Kilisesi, muhtemelen çağdaş saray hizmetlerinin tarzını temsil eden yuvarlak tonozlu hem dini mozaik hem de dekoratif seküler tavan mozaiklerine sahiptir.
İmparator Maximian'a ait olan büyük Villa Rustika büyük ölçüde 4. yüzyılda inşa edilmiştir. Mozaikler, 12 yaşında. yüzyılda ortaya çıkan bir toprak kaymasıyla 700 yıl boyunca düzenli ve düzenli bir yapıya sahiptir. En önemli parçalar arasında Sirk Sahnesi , 64 metre uzunluğundaki Büyük Avcı Sahnesi , Küçük Av, Herkül'ün Çalışmaları ve ünlü Bikini Kızları ; Kadınların 20. yüzyıldaki bikinilerine benzer kıyafetlerle çeşitli spor aktivitelerinin olduğu görülüyor. Peristil , imparatorluk daireleri ve termallar da süslü ve mitolojik mozaiklerle doludur. [ 9 ] Sicilya'daki diğer önemli Roma mozaik sanatı örnekleri, Palermo'daki Piazza Vittoria'da iki evin keşfedilip çıkarıldığı ortaya çıktı. Orada tasvir edilen önemli sahneler Orpheus mozaiği , Büyük İskender'in Avı ve Dört Mevsimdir .
1913 yılında, gladyatör yarışmaları, av ve günlük yaşamdan birçok sahneyle ünlü Roma mozaiği Zliten mozaiği, Libya'nın Zliten kasabasında keşfedildi. 2000 yılında Libya'nın Leptis Magna'sında çalışan arkeologlar, MS 1. veya 2. yüzyılda 30 ft uzunluğunda beş renkli mozaik ortaya çıkarıldı. Mozaikler, bir savaşçının geyikle savaşmasını, dört genç adamın vahşi bir boğayı yere vurduğunu ve bir gladyatörün yorgun halde dinlenip öldürülmüş rakibine bakmasını gösterir. Mozaikler, bir Roma villasındaki bir hamamda soğuk bir göletin duvarlarını süsledi. Gladyatör mozaiği, akademisyenler tarafından başarısızlıkla sonuçlanana kadar görülen en iyi mozaik örneklerinden biri olarak belirtilmiştir – " Pompeii'deki Alexander Mozaiği ile kalite olarak karşılaştırılabilir bir başyapıt".
Roma mozaiğinin belirli bir türü asaroton (Yunanca'da "süpürülmemiş zemin" anlamına gelir) olarak adlandırılmıştır. Zengin evlerin zeminlerindeki törenlerini artık trompe-l'œil kesme işlemi gerçekleştirmiştir.
Yahudi mozaikleri
Roma ve Bizans etkileri altında Yahudiler de sinagoglarını klasik yer mozaikleriyle süslediler. Celile ve Yahudi Çölü'nde birçok ilginç örnek keşfedildi .
3. ve 7. yüzyıllar arasında Yahudi kültürünün önemli bir merkezi ve Yahudilerin, Hristiyanların ve paganların yaşadığı çok kültürlü bir kasaba olan Sepphoris'te 6. yüzyıla ait bir sinagogun kalıntıları ortaya çıkarıldı . Mozaik, Yahudi ve pagan inançlarının ilginç bir karışımını yansıtıyor. Zeminin ortasında Zodyak çemberi tasvir edilmişti. Ortada, güneş arabasında oturan Helios yer alıyor ve her zodyak bir Yahudi ayı ile eşleştirilmiş . Mozaiğin kenarlarında ise İshak'ın kurban edilmesi gibi İncil'den sahnelerin yanı sıra, yakılan kurban ve meyve ve tahıl sunumu gibi geleneksel ritüelleri tasvir eden şeritler bulunuyor.
1936'da Eriha'da, mozaik zeminindeki bir yazıttan ("İsrail'e Barış") esinlenerek Şalom Al Yisrael Sinagogu olarak adlandırılan bir sinagog kazıldı. 5. ila 8. yüzyıllar arasında kullanıldığı anlaşılan sinagogun zemininde, Ahit Sandığı , Menora , Şofar ve Lulav çizimleri bulunan büyük bir mozaik vardı . Yakınlardaki Naaran'da ise ( 1918'de keşfedilen) 6. yüzyıldan kalma ve mozaik zeminli başka bir sinagog daha bulunmaktadır.
Orpheus
Hakkındaki başlıca hikayeler, müziğiyle tüm canlıları ve hatta taşları bile büyüleyebilme yeteneği ( Orpheus mozaiklerinde sıkça görülen sahne ), karısı Eurydice'i yeraltı dünyasından geri getirme girişimi ve merhum karısı Eurydice için yas tutmasından bıkan Dionysos'un maenadları tarafından öldürülmesi etrafında yoğunlaşmaktadır . İlham verici şarkıcının arketipi olarak Orpheus, Batı kültüründe klasik mitolojinin algılanmasında en önemli figürlerden biridir ve şiir, film, opera, müzik ve resim de dahil olmak üzere sayısız sanat ve popüler kültür biçiminde tasvir edilmiş veya ima edilmiştir .
Yunanlılar için Orpheus, sözde "Orfik" gizemlerin kurucusu ve peygamberiydi . Aralarında Derveni papirüsünde yorumlanan teogoni ve Orfik İlahiler , Orfik Argonautica ve Lithica gibi günümüze ulaşan eserler de dahil olmak üzere, günümüzde kayıp olan bir dizi teogoniyi bestelediği kabul ediliyordu . Orpheus'un kalıntıları olduğu iddia edilen kutsal yerler, kahin olarak kabul ediliyordu .
MÖ 1. yüzyıl) geçmektedir."Orpheus ... Euripides tarafından özetlenir; burada Orpheus'un Dionysos ve cehennem bölgeleriyle bağlantısına ilk gönderim yapılır: Euripides onuMüzalarlailişkili olarak söyler (Rhesus944, 946); şarkının kayalar, ağaçlar ve yabani hayvanların üzerindeki gücünden bahseder (Medea543, Iphigenia Aulis1211'de,Bacchae561 ve Cyclops 646'da şaka bir gönderme); cehennem güçlerini büyüdüklerinden bahseder (Alcestis357); onu Bacchanalian orgileriyle biriktirir (Hippolytus953); Kutsal gizemlerin kökenini ona atfeder (Rhesus943) ve mevsim sahnesini Olimpos ormanları arasında konumlandırır (Bacchae561.)""Euripides [ayrıca] Orpheus'u Argonautik yolculuğununLemniya döneminiEle Alan Hypsipyle oyununa da dahil oldu; Orpheus orada Jason'ınHypsipyle'denOlan Trakya'da sümen ve daha sonra koruyucusu olarak görev yapıyor.
ETIMOLOJI
Orpheus adının kökenine dair çeşitli etimolojiler öne sürülmüştür. Muhtemel bir öneri, varsayımsal bir Proto-Hint-Avrupa kökü olan * h₃órbhos 'yetim, hizmetçi, köle'den ve nihayetinde * h₃erbh- 'bağlılığı, statüyü, mülkiyeti değiştirmek' fiil kökünden türemiş olmasıdır. Akraba kelimeler arasında Antik Yunanca : ὄρφνη ( órphnē ; 'karanlık') ve ὀρφανός ( yetim ; 'babasız, yetim') yer alabilir ; bunlardan İngilizce 'orphan' kelimesi Latince yoluyla gelir.
MS 5. yüzyılın sonlarından 6. yüzyılın başlarına kadar yaşamış bir mitograf olan Fulgentius , "en iyi ses" anlamına gelen "Oraia-phonos" gibi beklenmedik bir etimoloji verdi.
Arap mozaikleri
İslam mimarisi,Müslüman fetihlerindenDaha sonra dini binaları ve sarayları süslemek için mozaik tekniği kullanılmıştır. Emeviler Hanedanı dönemde mozaik yapımı, İslam zenginliğinde bir sanat formülüne devam etti ve Arap dünyasının çeşitli bölgelerin dezellige ve azulejo sanatında devam etmektedir; ancakfayans Duvar duvarlarının ana İslami biçimi haline geldi.
İslam'ınilk büyük dini yapısı olanKudüs'teki Kaya Kubbesi 688 ile 692 yılları arasında inşa edilmiş, Bizans geleneğine sahip kopyalar tarafından hem iç hem dış cam mozaiklerle depolanmıştır. Orijinal iç dekorasyondan sadece bazı bölümler kırılmıştır. Zengin çiçek motifleri Bizans geleneklerini takip eder ve "İslami olarak sadece kelime dağarcığının senkretik olması ve insan ya da hayvan temsili içermemesiyle oluşur"
En önemli erken İslami mozaik çalışması, o dönem de Müslüman Halifeliği'nin başkenti olan Şam'daki Emevî Camii'nin süslenmesi'dir. Cami 706 ile 715 yılları arasında inşa edilmiştir. İç avlunun mozaikleri, arka plandaki güzel ağaçları, çiçekleri ve küçük tepe kasabaları ile köylerle Cennet'i tasvir eder. Mozaiklerde insan figürleri mevcut için benzer çağdaş Bizans parçalarından farklı bir yapı vardır. En büyük sürekli bölüm, avlunun batı kemerinin altında kalır; bu bölüm Barada Nehri'nden esinlenerek "Barada Paneli" olarak adlandırılır. Caminin eskiden dünyanın en büyük altın mozaiğine sahip olduğu yerde; bu mozaik 4m2'denteminatı. 1893'te ortaya çıkan bir yangın camiye büyük zarar verdi ve birçok mozaik kayboldu, ancak bazı zamanlar beri restore edildi.
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
