Şerbetçi otunun Hikayesi:
Dünyanın en eski hesap pusulası: MÖ 2050 civarından kalma "Alulu Bira makbuzu"
__ Dünyada en eski “Bira” alındı makbuzu, Ur şehrinde düzenlenen Alulu Makbuzu (yaklaşık, MÖ 2050) olup Mezopotamyada yazılmıştır. Başlangıçta, ilk bira ve şarap üreticileri, toplumda ilk şifacılar kadınlar olmuşlardı. Bu ticari faaliyetleri daha sonra erkekler devraldı ve kazançlı meslekler olduğunu anladılar. __
Dünyadaki en eski bira içeceklerinden bazıları, tanrıça Ninkasi’nin himayesinde Dicle ve Fırat Nehirleri boyunca uzanan büyük şehirlerde üretilmiştir. Bira, tanrılardan gelen bir hediye olarak günlük beslenme maddesi olmasının yanı sıra sarhoş edici bir madde olarak da kabul edilmiştir. Çalışanların ücretini ödemek üzere bira kullanılmıştır ancak bulunan kitabelerden, kutlama amaçlı olarak da üretilip tüketildiği de açıkça anlaşılmaktadır. Sümer Bira Tanrıçasına adanan ünlü Ninkasi İlahisinde, biranın içilmesi kişi kalbini hafif hissettirdiği için övülür.
Bu bira, günümüzde tüketilen biradan oldukça farklıydı, daha koyuydu ve fermente edilme sürecinden kalan bazı kalıntıları filtrelemek için bir pipetle tüketilmesi gerekiyordu.
Ve ona yazılmış en eski şiirlerden biri, aynı zamanda tarihin bilinen ilk bira tarifiydi.
🪔 “Ninkasi’ye İlahi”, hem tanrılara övgü hem de maya kültürünü yaşatan bir reçeteydi.
Ekmek mayasından yapılan, hurma ile tatlandırılan, kil küplerde fermente edilen bir bira…
Antik Mısırlılar birayı çok seviyordu
Bira, Antik Mısır’daki gündelik yaşamın en önemli unsurlarından biriydi. Çünkü bira, ekmek ile beraber o dönemde yaşayan insanların temel tüketim maddesiydi! Hatta Antik Mısır’daki işçi ücretleri bile hem ekmek hem de bira yapımında kullanılan tahıllarla ödeniyordu. Ancak, Antik Mısır’daki insanlar birayı içerek değil, yiyerek tüketiyorlardı! Çünkü o dönemde bira, bugünkünden oldukça farklıydı. Antik Mısır’da tüketilen bira daha çok yoğun bir çorbaya benziyordu. Ve muhtemelen tatlıydı. Antik Mısırlılar birayı o kadar çok seviyorlardı ki, onu tanrılarla ilişkilendiriyorlardı. Bu sebeple birden fazla bira tanrısı ve tanrıçası vardı. “Ra” ise biranın yaratıcısı olarak kabul ediliyordu.
Eski Dünyanın Yeşil Hazinesi: Şerbetçi otunun Kökenleri
Şerbetçiotu, yani Humulus lupulus, insanlık tarihi boyunca çeşitli kültürlerde önemli bir rol oynamıştır. Bu yeşil, sarmaşık benzeri bitkinin kökeni ve tarihi yolculuğu, bira yapımından öteye uzanır, eski uygarlıkların gündelik yaşamına kadar derinlemesine işler.
Köken ve Tarihsel Kullanım
Şerbetçi otunun doğal olarak yetiştiği bölgeler, Avrupa’nın ılıman ormanlarından Asya’nın bazı bölgelerine kadar uzanır. Antik zamanlarda, bu bitki özellikle tıbbi özellikleri için değerliydi. Şerbetçi otunun erken kullanımına dair ilk yazılı kayıtlar, M.Ö. 8. yüzyıla ait Çin metinlerinde bulunur. Bu dönemlerde, şerbetçi otu genellikle uyku bozukluklarını tedavi etmek, ağrıyı hafifletmek ve sindirim problemlerine çözüm olarak kullanılıyordu.
Avrupa’da Şerbetçiotunun Yükselişi
Avrupa’da şerbetçi otunun kullanımı, özellikle Orta Çağ’da artmaya başladı. Bu dönemde, Avrupa’nın birçok bölgesinde yabani olarak yetişen şerbetçi otu, bira yapımında kullanılmaya başlandı. İlk olarak, Almanya’nın Hallertau bölgesinde yoğun bir şekilde yetiştirilmeye başlanan şerbetçi otu, bira üretiminde acılık ve aroma katmanın yanı sıra, koruyucu özellikleri sayesinde biranın raf ömrünü uzatmada da etkili oldu.
Şerbetçi otunun Modern Kullanımları
Şerbetçi otunun kullanımı sadece bira yapımıyla sınırlı kalmamıştır. Tıbbi araştırmalar, şerbetçi otunun antioksidan ve anti-inflamatuar özelliklerini incelemektedir. Ayrıca, aromaterapi ve kozmetik sektörlerinde de doğal bir bileşen olarak kullanılmaktadır.
Sonuç
Şerbetçi otu, yalnızca bira yapımında değil, tarih boyunca medeniyetler için de değerli olmuştur. Günümüzde de şerbetçi otu, geleneksel ve modern bira yapımının vazgeçilmez bir parçasıdır. Bu bitkinin geleceği, yenilikçi kullanımlar ve sürekli keşfedilen yeni çeşitleriyle, bira yapım sanatının önemli bir parçası olmaya devam edecektir.
MÜZE-Yİ HÜMAYUN MÜDÜRÜ OSMAN HAMDİ BEYİN ŞERBETÇİ OTU YETİŞTİRME GİRİŞİMİ VE ESKİ TIPTA ŞERBETÇİ OTU
Yıl 2011, Lokman Hekim Journal 2011; Supplement, 1 - 1, 01.09.2011
Öz
Ressam ve Müze-i Hümayun Müdürü Osman Hamdi Bey 1902 yılında Adapazarı’nda kendi topraklarında şerbetçi otu yetiştirmiş ve başarılı sonuçlar alınca büyük miktarda yetiştirme girişiminde bulunmuştur. O zamanki ismi ile Ömr otu ya da Hoblon olarak tanınan bu bitki bira imalatında kullanılıyordu. Osman Hamdi Bey şerbetçi otunun memleketin birçok yerinde yetişebileceğini ispat ettikten sonra bu ziraatın ülke için çok fayda- lı olabileceği ve yetiştirmeyi teşvik için üründen alınacak öşürden 15 sene müddetle muaf olmasını resmi ma- kamlardan talep etmişti. Orman Maadin ve Ziraat Nezareti’nin uygun görmesi ile bu muafiyet uygulanmıştır. Şerbetçi otu bilindiği gibi biranın vazgeçilemez aromasını ve lezzetini veren bir bitkidir. Arpa suyunun biralaşması insanlık tarihinin çok eski bir serüvenidir. MÖ 4000 yıllarından beri bilinen bu içkinin şerbetçi otu ile buluşması IX. yüzyılda olmuştur. Avrupa’da manastırlarda keşişler imal ettikleri biraya şerbetçi otunu katmışlar ve bu usul bugüne kadar devam etmiştir. Şerbetçi otu çok eski tarihlerden beri bilinen bir tıbbi bitkidir. Eski tıp kitaplarında bu bitkinin önemli özellikleri kaydedilmiştir. İştah açıcı, idrar arttırıcı, ateş düşürücü, uyku verici etkisinin yanı sıra pek çok özellikleri bilinmekteydi. Bu bildiride Osman Hamdi Bey’in bira sanayi için yetiştirdiği şerbetçi otundan yola çıkılarak şerbetçi otunun biradaki yeri ve eski tıptaki dikkat çekici etkileri anlatılacaktır.
XXXXXXXX XXXXXX XXXXXXXXXXXX
Fenikelilerin Yunanlarla bağları derindi. Doğrulanmış en eski ilişkinin, Girit'teki Minos medeniyetiyle (MÖ 1950-1450) başladığı anlaşılır. Bu uygarlık, Miken uygarlığı ile (MÖ 1600-1100) birlikte klasik Yunanistan'ın atası olarak kabul edilir.Arkeolojik araştırmalar, Minosluların Fenikeliler aracılığıyla Yakın Doğu mallarını, sanatsal stillerini ve geleneklerini diğer kültürlerden kademeli olarak ithal ettiğini öne sürer.
Fenikeliler, sekizinci yüzyıldan başlayarak önemli miktarlarda sedir kütükleri ve şarap sattılar. Mısır ile şarap ticareti, 1997'de İsrail'in Askalon'un 50 kilometre (30 mi) batısındaki açık denizde keşfedilen gemi enkazlarıyla canlı bir şekilde belgelenmiştir. Lübnan'ın Sur ve Sarepta'daki seramik fırınları, şarap taşımak için kullanılan büyük pişmiş toprak kavanozları üretiyordu. Fenikeliler, Mısır'dan Nübye altını satın aldılar.
BiRA:
Joshua J. Mark tarafından yazıldı, Beyza Nur Özcan tarafından çevrildi
tarihinde yayınlandı
Eski zamanlardaki bira yapımının kanıtı, günümüz İran'ındaki Sümer yerleşimi Godin Tepe'de M.Ö. 3500-3100 yıllarına ait buluntularla doğrulanmıştır, ancak sarhoş edici maddeler çok daha önce günlük insan yaşamının ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir. Bilim adamı Jean Bottero'nun yazısına göre:
Dünyanın en eski 'uygar insanlarını barındıran' antik Mezopotamya'da, bir ziyafetteki basit bir yemek bittiğinde, alkollü içecekler şenliklerin bir parçasıydı. Esas olarak bir arpadan fermente edilmiş bira 'ulusal içecek' olarak kalsa da, şarap da içilirdi. (84)
Mezopotamyada şarap tüketilse de, biranın yıllarca sürdürdüğü şöhrete hiçbir zaman ulaşamadı. Sümerler birayı o kadar çok sevdiler ki, yaratılışını tanrılara adadılar ve bira, aralarında İnanna, Bilgelik Tanrısı ve Gılgamış Destanı olan Sümer mitlerinin çoğunda önemli bir rol oynadı. M.Ö. 1800'de yazılan ancak çok daha eski olduğu anlaşılan Ninkasi'ye Sümer İlahisi, hem Sümer bira tanrıçasına bir övgü şarkısı hem de bira yapmak için bir tarifti.
Bira üreticileri kadındı, büyük olasılıkla Ninkasi'nin rahibeleriydi ve eski zamanlarda bira, ev hanımları tarafından yemeklere malzeme olarak kullanılırdı. Bira, bir pipetle tüketilen kalın, yulaf lapası benzeri bir içecekti ve iki kez pişirilen ve bir fıçıda mayalanmasına izin verilen bippar'dan (arpa ekmeği) yapılırdı. M.Ö. 2050 yılına gelindiğinde, o zamana tarihlenen Ur kentinden gelen ünlü Alulu bira fişinin kanıtladığı gibi bira üretimi ticarileştirildi.
Biranın Kökeni ve Gelişimi
Ekmek pişirmek için kullanılan tahılların gözetimsiz bırakıldığı ve fermente edildiği ev mutfaklarında bira üretiminin başladığı düşünülmektedir. Bilim adamları Jeremy Black ve Anthony Green, konuyla ilgili tek bir otoriteye isim vermek için, "alkollü içecekler muhtemelen insan tarih öncesinin erken avcı-toplayıcı aşamasında kazara bir keşiften kaynaklanmıştır" (Tanrılar,28). Bu teori uzun zamandır kabul edilmiş olsa da, bilim adamı Stephen Bertman bir başka teori ileri sürer ve içeceğin uzun süredir devam eden popülaritesini tartışır:
Ekmek Mezopotamya diyetinin temelini oluştursa da, botanikçi Jonathan D. Sauer, ekmeğin yapımının arpa yetiştirmek için asıl amaç olmayabileceğini öne sürdü. Bunun yerine, ilk olarak arpa çekirdeklerinin depoda filizlenmesini ve fermente edildiğini keşfettiklerinde, asıl amacın bira olduğunu savundu. Sauer haklı olsun ya da olmasın, bira çok geçmeden eski Mezopotamya'nın en sevdiği içecek oldu. Bir Sümer atasözünün dediği gibi: "Birayı bilmeyen, iyi bilmez." Babilliler yaklaşık 70 bira çeşidine sahipti ve bira, sanatın gösterdiği üzere, yüzeye çıkan arpa kabuklarından kaçınmak için uzun pipetlerle hem tanrılar hem de insanlar tarafından keyifle içilirdi.
Bilim adamı Max Nelson, biranın yanlışlıkla keşfedildiği iddiasını da reddederek şunları yazdı:
Meyveler genellikle yabani mayanın etkisiyle doğal olarak fermente olur ve sonuçta ortaya çıkan alkollü karışımları genellikle hayvanlar bulur ve tadını çıkarır. Neolitik dönemden itibaren çeşitli bölgelerdeki tarım öncesi insanlar, benzer şekilde, bu tür fermente edici meyveleri aradılar ve muhtemelen açık havada bırakılırsa ilginç bir fiziksel etkiye sahip olmaları (yani sarhoş edici olmaları) umuduyla yabani meyveleri bile topladılar.
Bira sadece tadı ve etkileri nedeniyle değil, içilmesi bölgenin suyundan daha sağlıklı olduğu için de popüler hale geldi. Bilim adamı Paul Kriwaczek, Mezopotamya şehirlerinin atık bertaraf sistemlerinin, insan ve hayvan atıklarını şehir surlarının dışına bırakmak için nasıl karmaşık bir şekilde tasarlandığını ve yine de su kaynağının genellikle bulunduğu yer olduğunu ayrıntılarıyla anlatıyor. Kriwaczek bunun "muhteşem bir mühendislik başarısı ama halk sağlığı için potansiyel bir felaket" olduğunu belirtiyor. En iyi sular şehirlerden uzaktı, ancak suyun kaynatılmasını içeren fermantasyon işlemi nedeniyle içilmesi daha güvenli olan birayı yapmak için yakındaki akarsulardan su hattı çekilebilirdi. Kriwaczek devam ediyor:
Su yolları güvensiz olsaydı, tuzlu su tablası yüzeye çok yakın olduğu için kuyular ve sondaj çukurları artık içme suyu sağlayıcısı değildi. Bu nedenle, zayıf alkol içeriği ile sterilize edilen bira, tıpkı batı dünyasında ve Viktorya döneminin sonlarında olduğu gibi, hastanelerde ve yetimhanelerde bile her öğünde servis edilen en güvenli içecekti. Eski Sümer'de bira, geçimleri için başkalarına hizmet etmek zorunda kalanlara ödenen ücretlerin bir kısmını da oluşturuyordu.
Bira, bölge genelinde ve özellikle bir kez ticari bir işletmeye dönüştüğünde tercih edilen içecek haline geldi.Bu noktada, görünüşe göre, iş ne kadar kazançlı olabileceğini kabul eden erkekler tarafından devralındı ve kadınlar - geleneksel bira üreticileri - onların gözetimi altında devam ettiler. fermente elbette el yapımıydı, ancak popülerlik kazandıkça daha büyük miktarlarda üretildi ve bu daha büyük ölçekli bira fabrikalarının gelişmesine yol açtı. Bilim adamı Gwendolyn Leick diyor ki:
Bira esas olarak arpadan üretildi. Dövülmüş tahıldan parçalar kalıplandı ve kısa bir süre pişirildi. Bunlar tekrar dövüldü, suyla karıştırıldı ve fermente edildi. Daha sonra kağıt hamuru süzüldü ve bira büyük kavanozlarda saklandı. Mezopotamya birası sadece kısa bir süre muhafaza edilebillirdi ve taze tüketilmesi gerekiyordu. Çivi yazısı metinleri "güçlü bira", "güzel bira" ve "koyu bira" gibi farklı bira türlerinden bahseder. Neo-Babil Döneminde ve sonrasında tarihlerin yanı sıra emmer veya susamdan başka çeşitler de üretildi. (33)
Tanrıların insanlığa bira verdiğine inanılıyordu ve bu yüzden Mezopotamya'daki tapınaklarda fedakarlıkla bira onlara geri teklif edildi. Belirtildiği gibi, aynı zamanda ücret ödemek için kullanıldı ve dini bayramlarda, kutlamalarda ve cenaze törenlerinde kolayca tüketildi. Bira, kişinin kalbinin yükünü daha hafif hissettiren ve kişinin sorunlarını unutmasına izin veren bir içecek olarak iyi zamanlarla ilişkilendirildi.
Örneğin, Gılgamış Destanında, arkadaşının ölümüyle perişan olan kahraman, ölümsüzlük ve yaşamın anlamı için bir arayış içine girer. Seyahatlerinde, bu kadar yüce özlemleri bırakmasını ve yaşadığı sürece hayattan zevk almasını öneren barmen Siduri ile tanışır; Kısacası, ona rahatlamasını ve bir bira içmesini söyler. Bira, çeşitli nedenlerle ve hemen hemen her koşulda yaygın olarak tüketildi. Siyah ve Yeşil yazma:
Dini veya tıbbi amaçlar için olmayan ticarileştirilmiş sosyal içiciliğin en azından M.Ö. ikinci bin yılın başlarında yaygın olduğu, Babil'in Hammurabi'nin kamu evlerini düzenleyen yasalarıyla kanıtlanmıştır. (Tanrılar,)
Sümerler ilk olarak fermente zanaatını geliştirmiş olsalar da, Babilliler süreci daha da ileri götürdüler ve nasıl fermente edildiğini, nasıl servis edildiğini ve hatta kimin satabileceğini düzenlediler. Örneğin, bir tanrıya kutsanmış olan bir rahibenin, özel olarak istediği kadar bira içmesine izin verildi, ancak bir meyhane açması, bira servisi yapması veya ortak bir kadın gibi halka açık bir şekilde içmek için bir meyhaneye girmesi yasaklandı.Fermente sürecinin kendisinde olduğu gibi ve hammurabi'nin kanununun da açıkça belirttiği gibi ilk bira servisi yapanlar kadınlardı. Diğer düzenlemelerin yanı sıra, Hammurabi'nin kanunu, bir müşteri için 'az miktar' bira döken herhangi bir kadın için boğulma tehdidinde bulunur; bu, müşterinin bardağını ödenen fiyata uygun olarak doldurmayan herkes anlamına gelir.
Bira Dünyayı Dolaşıyor
Ticaret yoluyla bira, halkın fermenteyi hevesle kucakladığı Mısır'a gider. Mısırlılar biralarını Mezopotamyalılar kadar severler ve Mısır'ın her yerinde bira fabrikaları büyür. Mezopotamya'da olduğu gibi, kadınlar ilk bira üreticileriydi ve bira erken bir aşamada Dendera'daki tanrıça Hathor'la yakından ilişkilendirildi. Bilim adamı Richard H. Wilkinson yazıyor:
Hathor, festivallerinde yaygın olarak kullanılmış gibi görünen alkollü içeceklerle ilişkilendirildi ve tanrıçanın imgesi genellikle şarap ve bira içerecek şekilde yapılmış gemilerde bulunurdu. Bu nedenle Hathor, sarhoşluğun, şarkının ve mür metresi olarak biliniyordu ve bu niteliklerin tanrıça'nın Eski Krallık zamanlarından beri popülaritesini arttırması ve Mısır tarihinin geri kalanında kalıcılığını sağlaması kesinlikle muhtemeldir.
Hathor, insanları yaşam sevincini içki yoluyla özgürce ifade etmeye teşvik etse de, fazla içmenin yalnızca belirli koşullar altında uygun olduğuna dikkat edilmeliydi. Ne Hathor ne de diğer Mısır tanrılarından herhangi biri sarhoş işçilere ya da başkasının zararına alkolü kötüye kullananları hoş karşıladı. Evrensel ma'at ilkesi (uyum ve denge) aşırı içki içmeye izin verdi, ancak her zaman kişinin günlük sorumluluklarının geri kalanıyla, ailesiyle ve daha büyük toplumla dengede kaldı.
Bununla birlikte, Hathor biranın ana tanrıçası değildi; Mısırlı bira tanrıçası Tenenit'ti (Mısırlı bira kelimelerinden biri olan tenemu'dan) ve bira sanatının ilk olarak büyük tanrı Osiris'in kendisi tarafından öğretildiğine inanılıyordu. Sümer'deki Ninkasi gibi, Tenenit de birasını en iyi malzemelerden demledi ve yaratılışının her yönünü denetledi.
Çabalarının nihai sonucu, arazi boyunca bir dizi farklı çeşitte zevk alan bir fermente yöntemiydi. Giza platosu'ndaki işçiler günde üç kez az miktarda bira aldı ve çeşitli rahatsızlıklar için reçeteler bira kullanımını içeriyordu (ilaçlar için 100'den fazla tarif birayı içeriyordu). Mezopotamya'da olduğu gibi, biranın içme suyundan daha sağlıklı olduğu düşünülüyordu ve en küçüğünden en büyüğüne kadar her yaştan Mısırlılar tarafından tüketiliyordu.
Bira Mısır'dan Yunanistan'a kadar ulaştı (Mısır'ın bira, zytum ve bir diğer içecek için eski Yunanca olan zythos kelimesinin benzerliğiyle kanıtlandığı gibi). Ancak Yunanlılar, onlardan sonra gelen Romalılar gibi, bira yerine güçlü şarabı tercih ettiler ve tahılımsı fermenteyi barbarların daha aşağı bir içecek olarak gördüler. Roma İmparatoru Julian, biranın keçi gibi koktuğunu belirtirken şarabın üstünlüğünü bir çiçek özü olarak yücelten bir şiir bile besteledi. Bununla birlikte, Romalıların bira fermentesi, Almanya'nın Regensburg kentindeki Roma karakolunda - MS 179'da Marcus Aurelius tarafından Casta Regina olarak kurulan - ve Trier ve diğer yerlerdeki buluntularla kanıtlanmaktadır.
Biranın Düşüşü ve Yükselişi
Roma İmparatorluğu yayıldıkça, doğal olarak Roma kültürü ve zevkleri de yayıldı. Romalılar şarabı biraya tercih ettikleri için, bira, ekili ve üst sınıf şarap içeceğine kıyasla tatsız bir “barbar içeceği” olarak kabul edildi. Öyle olsa bile, birayı bir erkek için uygun olmayan bir içecek olarak gördükleri için, öncelikle şarabın bira üzerindeki tercih statüsünden ilk sorumlu olan Keltlermiş gibi görünüyor. Nelson yazıyor:
Biranın, (en azından sıklıkla) fermentenin yozlaştırıcı gücünden etkilendiği ve doğal olarak 'soğuk' ve dolayısıyla kadınsı bir madde olduğu için, şarabın fermenteden etkilenmediği ve daha ziyade 'sıcak' ve dolayısıyla erkeksi bir madde olduğu düşünüldüğü için daha düşük bir sarhoş edici türü olduğu düşünülüyordu.
Galyalılar "İtalyan tüccarlar tarafından ithal edilen ve [suyla] karıştırmadan içtikleri şaraba ve şuursuzluğa düşme noktasına kadar ölçüsüz miktarlarda bağımlıydılar" ve ayrıca şaraba o kadar aşık oldular ki, “bir kavanoz İtalyan şarabı için bir köle değiştireceklerdi” (Nelson, 48-49). Bira egemen seçkinler tarafından ne kadar kötü görülse de, insanların içkiyi fermente etmelerini engelleyecek hiçbir şey yapmadılar.
Nelson'ın çalışmalarında açıkça belirttiği gibi, Barbarların İçeceği: Eski Avrupa'da Bira Tarihi, günümüzde 'bira' olarak tanınan fermente olayı Almanya'da gelişti ve demleme teknikleri daha sonra Avrupa çapında daha da gelişmeyi tetikledi. Almanlar M.Ö. 800 gibi erken bir tarihte bira üretiyorlardı ve ilk yöntemleri, fermentenin saflığı açısından eski Sümerlerinkini yansıtıyordu, ancak önemli şerbetçiotu ilavesiyle.
Kadınlar aynı zamanda Almanya'da da ilk bira üreticileriydi ve bira sadece tatlı sudan, ısıtılmış ve en iyi tahıllardan yapılırdı. Gelenek, keşişlerin bira yapma zanaatını üstlendiği ve manastırlarından bira sattığı Hıristiyan dönemine kadar devam etti.
Bira, hala Hristiyan tanrı tarafından verilen ilahi bir armağan olarak kabul ediliyor ve sarhoşluktan kaynaklanabilecek kötülükler de şeytana atfediliyor (Nelson, 87). Sarhoşluktan kaçınmak için İncil'deki ihtiyati tedbirin (Efesliler 5: 18) içkinin kendisine değil, Tanrı'nın gönderdiği Kutsal Ruh'la doldurulmak yerine, karanlık güçlerin kişinin hayatına girmesi için kapıyı açan aşırılığa başvurduğu düşünülüyordu. Bira hakkındaki bu görüş, bireyi içkideki aşırılıktan ve ortaya çıkabilecek eşlik eden sorunlardan sorumlu tutan eski Mezopotamya halkınınkine benzer, ancak asla içeceğin kendisi değildir.
MS 770 yılına gelindiğinde, Hristiyan Champion Charlemagne Fransa'da bira üreticileri atadı ve ondan önceki Babilliler gibi üretimini, satışını ve kullanımını düzenledi. Biranın, demleme işlemi nedeniyle sudan daha sağlıklı olduğu ve ilahi bir kökenle ilişkilendirilmeye devam ettiği düşüncesi hala inanılmaya devam ediliyordu; aynı zamanda popülaritesi de azalmadan devam etti. Fin destanı Kalevala (MS 17. yüzyılda yazılmış, ancak çok daha eski masallara dayanıyor), biraya dünyanın yaratılışından daha fazla satır ayırıyor ve biranın etkilerini, eski Sümer'den modern bir içiciye kadar herkes tarafından kolayca tanınabilecek şekilde övüyor.
Bira üreticileri, Amerika Birleşik Devletleri'nde ve Avrupa bölgelerinde ölçülü gruplarının siyasi güç kazandığı ve yasağı daha fazla veya daha az derecede etkileyebildiği 19. ve 20. yüzyıllara kadar topluluklarında özel bir statüye sahip olmaya devam etti. Öyle olsa bile, sarhoş edici maddelerin insanlar arasındaki köklü popülaritesi yasalarla bastırılamazdı ve tüm yönetim organlarının tüm eylemleri bira üreticilerinin ve şarap üreticilerinin yeniden yükselmesini engelleyemezdi. Günümüzde bira, antik dünyada olduğu kadar kazançlı bir ticari girişimdir ve içki popülerliğini uluslararası ölçekte korumaktadır. Bir birey iyi ya da kötü zamanlar yaşıyor olsun, bira eski Mezopotamya'da olduğu gibi aynı yüksek statünün tadını çıkarmaya devam ediyor: kişinin kalbinin yükünü daha hafif hissettiren içecek.
Bibliografya
- Bertman, S. Handbook to Life in Ancient Mesopotamia. Oxford University Press, 2005.
- Black, J & Green, A. Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopotamia. University of Texas Press, 1992.
- Black, J. et. al. The Literature of Ancient Sumer. Oxford University Press, 2006.
- Bottéro, J. Everyday Life in Ancient Mesopotamia. Johns Hopkins University Press, 2001.
- Egyptian Beer for the Living, the Dead .. and the Gods - BeerAdvocate, accessed 1 Dec 2016.
- Kramer, S. N. The Sumerians: Their History, Culture, and Character. University of Chicago Press, 1971.
- Kriwaczek, P. Babylon: Mesopotamia and the Birth of Civilization. St. Martin's Griffin, 2012.
- Leick, G. The A to Z of Mesopotamia. Scarecrow Press, 2010.
- Nelson, M. The Barbarian's Beverage: A History of Beer in Ancient Europe. Routledge, 2005.
- Oliver, G. The Oxford Companion to Beer. Oxford University Press, 2011.
- Von Soden, W. The Ancient Orient. Wm. B. Eerdmans Publishing Company, 1994.
- Wilkinson,R. H. The Complete Gods and Goddesses of Ancient Egypt. Thames & Hudson, 2016.
- Wise Bauer, S. The History of the Ancient World. W. W. Norton & Company, 2007.
&
- Köken ve göç: Friglerin, MÖ 1200'ler civarında Anadolu'ya göç eden, Trakya ve Makedonya kökenli (Brigler adı verilen) Trak boylarından biri olduğu düşünülmektedir.
Frigler, MÖ 12. yüzyılda Balkanlar'dan Anadolu'ya göç eden, Hititlerden sonra Orta Anadolu'da güçlü bir devlet kuran Hint-Avrupa kökenli bir halktır. Başkentleri Gordion olan Frigler, Midas döneminde en parlak dönemlerini yaşamışlardır. Ancak MÖ 7. yüzyılda Kimmerlerin saldırıları sonucu zayıflayarak yıkılmışlardır.
Hitit İmparatorluğu’nun yıkılmasının ardından kurulan Anadolu uygarlıklarından biri olan Frigler, Anadolu’daki dağınık boylar ve düzensiz siyasi yapı nedeniyle ancak M.Ö 750 yılında siyasi bir birlik oluşturabilmişlerdir. Frigler’in ilk kralları ise Gordious’dur ve bu yüzden başkentlerine Gordion adı verilmiştir. Friglerin en çok bilinen ve meşhur kralı ise Kral Midas’tır.
Gordionda görülen dikdörtgen planlı, taş kerpiç ve ağaçla inşa edilmiş yapılara “Megaron” denir. Frigler, Hititler gibi çok tanrılı bir din inancına sahiptiler. Kibele, Attis, Sebazios, Men Friglerin önemli tanrılarından bazılarıdır.
Günümüzde Anadolu kilimlerinde ve diğer Türk devletlerinde bulunan binlerce yıllık motiflerin, Frig motiflerinde de var olmasının nedeni halen çözülememiştir.
Friglerin müzik alanında da ileri oldukları ve birçok müzik aleti geliştirdikleri bilinmektedir. Flüt, simbal gibi müzik aletlerini de keşfetmişlerdir. Maden, ağaç işlemeciliğinde de gelişmişlerdir.
Tanrıçanın adı ilk olarak M.Ö 7. yüzyıla ait Frig yazıtlarında görülür. Yazıtlarda ona Frig dilinde Matar yani Ana diye seslenilmiştir. Bu sözcük tek başına kullanılmakla birlikte Frig dilinde "dağın" anlamına gelen Kubileya’nın da kullanıldığı görülür. Bu nedenle tanrıçaya seslenen en eski yazılı metinlerde o yalnızca Ana ya da Dağın Anası idi.
M.S 2. yüzyıla ait Yunanca yazılmış Frig yazıtlarında o Meter Thea yani ana tanrıça olarak isimlendirilirdi. Yunanistan’da Meter, Ana demek idi ama daha üstün bir özellik kazanarak Tanrıların Anası olmuş ve bu kimlikle Yunan Panteonunda vazgeçilmez bir yer edinmişti.
Roma dünyasında Magna Mater yani Büyük Ana olarak seslendirildi ve sık sık Mater Deum Magna Idea yani Tanrıların İdalı Büyük Anası olarak isimlendirildi. Bu ünvan ona hem Roma panteonununda hem de Roma’nın İda Dağından gelen Troyalı Aeneas tarafından kurulduğunu anlatan efsane geleneğinde önemli bir yer verdi.
Frig Devleti’nin yıkılmasından yararlanan Kral Giges, baflkenti Sardes (Sard) olan Lidya Devleti’ni kurdu. Son kralları Krezus döneminde en parlak zamanlarını yafladılar. Bu dönemde Ege kıyısındaki birçok liman kentini hâkimiyetleri altına aldılar.
Sardes'ten başlayıp Susa'ya kadar uzanan bu 2700 kilometrelik güzergâh, Anadolu'nun kalbinde yer alan Akşehir'den de geçiyor.
Philomelus’un Efsanesi ve Kökeni
Efsaneye göre, tarım ve bereket tanrıçası Demeter, bir gün Kadmos ile Harmonia’nın düğününe katılır. Bu düğün, tanrıların ve ölümlülerin bir arada bulunduğu, görkemli bir şölendir.
Efsaneye göre, tarım ve bereket tanrıçası Demeter, bir gün Kadmos ile Harmonia’nın düğününe katılır. Bu düğün, tanrıların ve ölümlülerin bir arada bulunduğu, görkemli bir şölendir. Orada Demeter’in gözü, yakışıklı ve cesur bir ölümlü olan Iasion’a takılır.
İkisi arasında kısa sürede güçlü bir çekim oluşur. Ritüel gereği, kutsal sayılan bir tarlaya giderler. Tarlanın toprağı önceden üç kez sürülmüştür — bu, antik dünyada bereketin ve yaşam döngüsünün sembolüdür. Demeter ile Iasion, bu tarlada birleşerek, toprağın ve insanlığın bereketini kutsal bir bağ ile mühürler.
Fakat bu kutsal birliktelik, gökyüzünden izlenmektedir. Zeus, bazı anlatılara göre Demeter’e gizliden ilgi duymakta, bazılarına göreyse bir ölümlünün böylesine kutsal bir eylemle tanrısal berekete ortak olmasını kıskanmaktadır.
Öfkesine yenilen Zeus, elindeki şimşeği savurur ve Lasion’u anında yere serer. Yıldırımın çarpmasıyla Lasion ölür, Demeter ise acı içinde kalır. Ancak bu birliktelikten Philomelus doğar.
Philomelus
M.Ö.4yy.'da Philomelus tarafından Philomelion adıyla kurulan şehirden bir görünüm.
Frigya ile Kapadokya arasında, önemli bir ticaret güzergâhında bulunan Akşehir'in tarihi, Hitit ve Frigler dönemine kadar uzanır. Sard’dan başlayıp ünlü Kral Yolu adıyla bilinen ticaret yolu, Akşehir topraklarından geçmekteydi.
Hititler döneminde kentin adı Thybrion olarak kullanılmıştır. 704 yılının baharında Emeviler tarafından kuşatılan şehir, açan meyve ağaçlarının etkisiyle Şehr-i Beyza adıyla anılmıştır. 1071 Malazgirt Zaferi’nden sonra Türklerin eline geçen bölge, Anadolu Selçuklu Devleti yönetimine girmiş ve Akşehir adıyla anılmaya başlanmıştır.
En ileri dönemlerindeki kralları: Gyges M.Ö. 680-652 Ardys M.Ö. 652-625 Sadyattes M.Ö. 625-610 Alyattes M.Ö. 610-575 Kroisos M.Ö. 575-546
Lydia’nın parlamasının nedeni bölgede bulunan altın madenleriydi.
Fethiye ile Antalya arasında, tüm Teke Yarımadası’nı kapsayan, 509 km’lik, macera dolu bir yürüyüş yolu. Her yıl birçok yerli ve yabancı turistin sırt çantalarını alıp yürümeye geldiği bu yol, İngiliz arkeolog Kate Clow tarafından, belli başlı kral yolları ve Likya şehirlerinin birleştirilmesiyle oluşmuş.
&
Tunç Çağı Troyasındaki
Sıradan İnsanlar Bile Şarap İçiyordu
Kimyasal analiz, depas kadehlerinden şarap içildiğine dair ilk kanıtları ortaya koydu ve bu lüksü sadece üst sınıflar değil, halk da tatmış.
Tübingen, Bonn ve Jena Üniversitelerinden araştırmacılardan oluşan bir ekip, ilk kez Troya’da gerçekten şarap içildiğine dair kimyasal kanıtlar buldu. Bu bulgu, 19. yüzyılda efsanevi şehri keşfeden Heinrich Schliemann’ın öne sürdüğü bir varsayımı doğruluyor. Üstelik araştırmacılar, yalnızca Troya elitlerinin değil, sıradan halkın da şarap içtiğini ortaya koydu. Bulgular, American Journal of Archaeology dergisinde yayımlandı.
İlyada Destanı’nın birinci kitabında şöyle anlatılır: “Hephaistos konuştu, ardından ayağa kalktı, sevgili annesine çift kulplu kadehi uzattı. Konuşurken, beyaz kollu tanrıça Hera gülümsedi. Oğlunun kadehini aldı. Hephaistos, karıştırma kabından tatlı nektarı sağdan sola doğru süzerek diğer tüm tanrılara ikram etti.”
Bu içki kabı, arkeologların iyi bildiği depas kadehi (depas amphikypellon) idi: On iki ila kırk santimetre yüksekliğinde, iki kulplu, ince uzun, sivri dipli bir seramik içki kabı. Sadece Troya’da bugüne kadar MÖ 2.500 ila 2.000 yılları arasına tarihlenen yüzün üzerinde depas kadehi bulundu. Bu kaplara Ege’den Anadolu’ya ve Mezopotamya’ya kadar pek çok yerde rastlanıyor ve yaklaşık 0.25 ila 1 litre sıvı alabiliyorlar.
(İlgili: Troya Kenti Nasıl Bulundu?)
Tübingen Üniversitesi’nden, Prehistorya, İlk Çağ Tarihi ve Ortaçağ Arkeolojisi Enstitüsü’nden çalışmanın ortak yazarı Dr. Stephan Blum, “Heinrich Schliemann, tıpkı İlyada’da betimlendiği gibi, depas kadehinin şölenlerde elden ele dolaştırıldığını öne sürmüştü” diyor.
Tübingen Üniversitesi Klasik Arkeoloji Koleksiyonu’nda Schliemann’ın koleksiyonundan gelen bir depas kadehi ve iki parça daha bulunuyor. Bonn Üniversitesi’nden Maxime Rageot, bu parçalardan her birinden iki gram örnek alıp öğüttü. Numuneleri 380°C’ye kadar ısıttıktan sonra, karışımı gaz kromatografisi (GC) ve kütle spektrometrisi (GC-MS) ile analiz etti.
Maxime Rageot, “Süksinik ve pirüvik asitlere dair elde edilen bulgular çok belirgindi: Bu asitler yalnızca üzüm suyunun fermantasyonu sonucu oluşur. Artık depas kadehlerinden sadece üzüm suyu değil, gerçekten şarap içildiğini güvenle söyleyebiliriz” diyor.
Şarap, Tunç Çağı’nda en pahalı içecekti ve depas kadehleri en değerli kaplardı. Bu kadehlere tapınak ve saray komplekslerinde rastlanmıştı. Bu nedenle, şarap içmenin elit çevrelerde özel törenlerde gerçekleştiği düşünülüyordu. Ancak Troya’daki alt sınıflar da şarabı gündelik bir gıda ve lüks olarak mı tüketiyordu?
Tübingen Üniversitesi’nden Stephan Blum, “Troya’daki dış yerleşimde, yani iç kalenin dışında bulunan sıradan kapları da kimyasal olarak inceledik. Bu kaplarda da şarap vardı!” diyor. “Bu da gösteriyor ki, şarap sıradan halk için de günlük bir içecekti.”
Tübingen Üniversitesi Rektörü Prof. Karla Pollmann, “Troya üzerine araştırmaların Tübingen Üniversitesi’nde köklü bir geleneği var ve bu bulgu sayesinde Troya’ya dair bulmacanın bir parçasını daha tamamlamış olduk” diyor.
Troya’daki (Hisarlık) kazılar, 1987’den 2012’ye kadar Tübingen Üniversitesi tarafından yürütülmüştü. Şu anda kazı buluntuları değerlendiriliyor ve malzeme analizleri sürüyor.
Makale: Blum, S. W., Rageot, M., & Mühlenbruch, T. (2025). The Question of Wine Consumption in Early Bronze Age Troy: Organic Residue Analysis and the Depas amphikypellon. American Journal of Archaeology, 129(2), 263-279.
Lübnan’da 2.600 Yıllık Şarap ‘Fabrikası’ Ortaya Çıkarıldı
Institute of Biblical Archeology’den Dr. Adriano Orsingher ve Prof. Jens Kamlah, Tübingen Üniversitesi’nden Dr. Silvia Amicone ve Dr. Christoph Berthold ile Beyrut Amerikan Üniversitesi’nden Prof. Hélène Sader, MÖ 7. yüzyılda şarabın nasıl preslendiğini ve bu süreçte kullanılan materyalleri inceledi. Fenikelilerin, şarap presi sırasında kireç ve kırık seramik parçaları ile karıştırılmış alçı kullandığını keşfettiler. Daha sonra, Roma döneminde, kireç bazlı alçı yapımına dayanan bu teknik gelişime uğradı. Araştırma, Antiquity dergisininde yayımlandı.
2001’den beri, Tell el-Burak bölgesi Lübnan-Alman ortaklığında kazılıyor. Tell el-Burak Arkeoloji Projesi, MÖ geç 8. yüzyıl ile 4. yüzyıl ortasında iskan edilen küçük bir Fenike yerleşim yerinin kalıntılarını ortaya çıkardı. Bu yerleşim yerinin, yakınlardaki Sidon kasabası tarafından, kendisine tarım ürünleri tedarik edilmesi için kurulmuş olması mümkün. Tell el-Burak sınırları, güneybatı ve güneydoğusunda 2,5 metre genişliğinde set duvarlar ile belirlenmiş. Araştırmacılar, bu duvarlarda iyi korunmuş bir şarap presi keşfetti. Pres, tepenin yamacında inşa edilmiş.
Fenikelilerin Akdeniz'deki yerleşimleri ve ticaret yolları. (MÖ y. 800)
Uzun ömürlü, su geçirmez materyal
Tübingen Üniversitesi tarafından yürütülen analizler, şarap presinin yapıldığı Demir Çağı alçısının kompozisyon ve teknolojisi üzerine yeni bilgiler sunuyor. Araştırmacılar, “iyi kalite kireç alçının üretiminin zor olduğunu, Fenikelilerin geri dönüştürülmüş kırık seramik parçaları kullanarak süreci geliştirdiğini, bu gelişmenin daha iyi ve daha stabil inşaatların yapılmasını mümkün kıldığını” belirtiyor. Güney Fenike’de, kireç alçının yerel ve yenilikçi bir geleneği oluşturulmuş. “Alçının son hali, su geçirmez ve uzun ömürlüydü. Romalılar bu tekniği kendi yapılarının üretiminde kullandılar.” Tübingen Üniversitesi’ndeki devam eden organik tortu analizi, Tell el-Burak’taki her üç alçı sıvalı yapının şarap üretimi ile bağlantılı olup olmadığını ortaya koyabilir.
Tell el-Burak’taki araştırmalar, üzümlerin köyü çevreleyen alanda büyük miktarlarda yetiştirildiğini gösteriyor. Araştırmacılar, “Burada üretilen şarabın, yüzyıllarca büyük miktarlarda üretildiğini tahmin ediyoruz. Bu, Fenikeliler için çok önemliydi; şarabı dini törenlerde de kullanıyorlardı,” diyor. Sıvıların ve diğer gıda ürünlerinin taşınması için kullanılan çok fazla sayıda amforanın keşfedilmesi de, Fenikelilerin şarap tüccarlığı yaptığını gösteriyor. “Sidon şehri, doğu Akdeniz’deki deniz ticaret yolları üzerindeydi. Fenikeliler, şarabın Akdeniz bölgesinde yayılmasında önemli bir rol oynadı. Şarap tüketim gelenekleri Avrupa ve Kuzey Afrika’ya yayıldı.” Şimdiye dek, Fenike’deki şarap üretimine dair çok az kanıt vardı. “Bu yeni keşif, şarap öncülerinin nasıl üretim yaptığına dair pek çok ipucu sunuyor.”
University of Tübingen. Janna Eberhardt. 15 Eylül 2020.
Makale: Orsingher, A., Amicone, S., Kamlah, J., Sader, H., & Berthold, C. (2020). Phoenician lime for Phoenician wine: Iron Age plaster from a wine press at Tell el-Burak, Lebanon. Antiquity, 1-21.
#######
Tunç ve Demir Çağı’nda
Orta Doğu Çiftçileri Şaraba Bağlıydı
Yazar: Yaren Şener on 10 Kasım 2025
Orta Doğu’daki Tunç ve Demir Çağı toplulukları, sulamaya yüklenip elverişsiz bölgelerde bile şarap üretiminden vazgeçmiyordu.
Eski bitki örnekleri, Orta Doğu’daki çiftçilerin iklim değişikliği dönemlerinde zeytin yetiştiriciliğinden ziyade şarap üretimine öncelik verdiğini gösteriyor.
Almanya’da bulunan Tübingen Üniversitesi’nden Simone Riehl ve meslektaşlarının araştırmasına göre, üzüm ve zeytin yetiştirme gelenekleri iklimdeki değişimlere ve yerel kültürün ihtiyaçlarına bağlı olarak zaman içinde değişim gösterdi.
İnsanlık tarihi boyunca zeytin ve üzüm, besin değerleri, sembolik anlamları ve zeytinyağı ve şarap gibi değerli ticaret ürünlerinin üretiminde oynadıkları kilit rol nedeniyle önemli ürünler olarak ön plandaydı. Ancak bu ürünlerin bulunabilirliği, kültür ve iklimdeki değişikliklere bağlı olarak zaman içinde dalgalanma gösterdi.
Bu çalışmada Riehl ve meslektaşları, tarımsal uygulamaların zaman içinde nasıl değiştiğini değerlendirmek amacıyla Doğu Akdeniz ve Kuzey Mezopotamya bölgelerindeki arkeolojik alanlardan veri topladılar.
&
"Fenike haritası", görünüşe göre Levant'ın "Fenike" olarak bilinen kısmı hakkında kabaca bir fikir vermeyi amaçlamaktadır, ancak herhangi bir tarihi imparatorluğa veya yönetime karşılık gelmemektedir. Belirtilen şehirler, belki de Geç Bronz Çağı'nda (?) antik Fenike şehir devletleridir.
Yazarlar, Erken Tunç Çağı’ndan Demir Çağı’na kadar 1.500’den fazla tohum ve odun örneğini analiz ederek, bitkilerin büyümesi sırasında nem mevcudiyetinin bir göstergesi olarak karbonun kararlı izotoplarını ölçtüler.
Erken Tunç Çağı’nda su stresine dair kanıtlar mevsimsel nem değişimleriyle örtüşüyor. Ancak daha sonraki dönemlerde su stresinde daha fazla değişkenlik ve bu ürünlerin daha kurak bölgelerde bulunması, sulama uygulamalarının daha yaygın kullanıldığını gösteriyor. Ürün stresinin arttığı dönemler, iyi belgelenmiş iklim dalgalanmalarıyla da örtüşüyor.
Bu sonuçlar, tarımsal uygulamaların zaman içinde değişen iklimler ve çiftçilik tekniklerinden nasıl etkilendiğini incelemek için zengin bir yeni veri sağlıyor.
Orta Tunç Çağı’ndan bu yana, üzüm mahsullerinin yoğun olarak sulandığına dair bol miktarda kanıt ve iklim koşullarının elverişsiz olduğu bölgelerde bile yetiştirilen üzümlerin varlığı, zeytin gibi diğer mahsullere kıyasla bağcılığa daha güçlü bir bağlılık olduğunu gösteriyor. Bu durum, üzüm ve şarabın, önceki arkeolojik araştırmalarla tutarlı olarak, özel bir kültürel ve ekonomik değere sahip olduğunu ortaya koyuyor.
Yazarlar, “Araştırmamız, 4.000 yıl önce Güneybatı Asya’daki çiftçilerin hangi mahsulleri ekeceklerine ve bunları nasıl yöneteceklerine karar verdiklerini, hasadın başarısız olma riskini sulama için gereken çaba ve ürünlerine olan muhtemel taleple dengelediklerini gösteriyor. Bu bize, geçmişteki insanların da bugünkü insanlar kadar akıllı olduğunu ve iklim değişikliğine dayanıklılık ve kaynakları dikkatli bir şekilde tahsis etme ihtiyacı gibi görünüşte modern meselelerin uzun bir geçmişi olduğunu hatırlatıyor” diyor.
Public Library of Science. 17 Eylül 2025.
Makale: Riehl, S., Deckers, K., Hinojosa-Baliño, I., Gröcke, D. R., & Lawrence, D. (2025). Fluctuations of viti-and oleiculture traditions in the Bronze and Iron Age Levant. PLoS One, 20(9).
Şerbetçi otu (Humulus lupulus):
Şerbetçiotu, kenevir ailesinden, (Cannabaceae familyasından) sapi bükülmüş, yorgunluğa, uykusuzluğa ve hazımsızlığa iyi gelen ve bira yapımında kullanılan bir bitkidir.&
Hopfen ist eine Pflanze aus der Familie der Hanfgewächse mit einem gewundenen Stängel, die gut gegen Müdigkeit, Schlaflosigkeit und Verdauungsstörungen ist und zur Herstellung von Bier angebaut wird.
Kenevir veya kendir (Cannabis), Cannabaceae familyasına ait tek yıllık, çift çenekli ve otsu bir bitki cinsidir.
Şerbetçi otu çiçeklerinde bulunan flavonoidler; anti-inflamatuar, antioksidan ve antikanser özellikler gösterebilir. Şerbetçi otu ayrıca humulon ve lupulon gibi acı maddeler içerir. Bu maddelerin antimikrobiyal özellikleri olabilir. Yapısında bulunan bazı kimyasallar, östrojen benzeri bir etkiye sahip olup uyku hali yaratabilir. Bu da tarih boyunca şerbetçi otunun uyku bozuklularında, yatıştırmada ve menopoz durumlarında kullanılmasına yol açmıştır.
- Tartışmalı olsa da kenevir bitkisi çoğunlukla farklı fiziksel ve kimyasal özelliklere sahip Cannabis indica, Cannabis sativa ve Cannabis ruderalis olmak üzere üç türe ayrılır.
- Üç tür arasında anatomik yapı, bitki habitusu, yetiştirilme şekli, çiçeklenme süresi ve ürettikleri kimyasal maddeler bakımından birçok farklılık bulunmaktadır.
Kenevir tohumu ayrıca sabun üretmek amacıyla da işlenmektedir. Besin değerine ek olarak kenevir, binlerce yıldır tıbbi amaçla kullanılmıştır. Nitekim Antik çağlardan beri, birçok anti-enflamatuar, anti-atopik, anti-radikal ve cilt iyileştirici olarak kenevir kullanılmaktadır. Günümüzde, kenevirin tıbbi kullanımını yasallaştıran yasalar Dünya çapında giderek artan sayıda çıkarılmaktadır. Kenevir tohumunun kolesterolün dengelenmesi ve yüksek tansiyon dâhil olmak üzere olumlu sağlık yararları vardır. Kenevirin yağı, nörodermatoz ve sedef hastalığının tıbbi tedavisinde potansiyel olarak önemli bir kaynaktır. ABD Gıda ve İlaç İdaresi (FDA), 2018’de ciddi epilepsi formuyla ilişkili nöbetlerin tedavisi için cannabidiol içeren oral solüsyonu (Epidiolex) onaylamıştır. FDA, kanser hastalarında kemoterapiye bağlı olarak ortaya çıkan bulantı ve kusmayı tedavi etmek için sentetik cannabinoid’ler olan dronabinol ve nabilon’u onaylamıştır.
XX
Warum Cannabis? Die Anwendungsgebiete!
Medizinisches Cannabis wird in verschiedenen Bereichen der Medizin eingesetzt, um Symptome wie starke Schmerzen, chronische Entzündungen, Schlafstörungen und viele andere Beschwerden zu lindern.
Dr. Franjo Grotenhermen, ein erfahrener Mediziner im Bereich der Cannabinoidforschung, erläutert in einem Interview mit dem Rowohlt Verlag: „THC wurde [...] hinsichtlich seiner erwünschten und unerwünschten Wirkungen intensiv beforscht, und es gab 1975 eine erste kontrollierte klinische Studie zum therapeutischen Nutzen gegen Übelkeit und Erbrechen bei einer Krebs-Chemotherapie, der im Laufe der folgenden Jahrzehnte mehr als 100 kontrollierte klinische Studien folgten."
Bei folgenden Erkrankungen (und weiteren) kann Cannabis die Therapie erfolgreich unterstützen:
XXXXXXXXXXXX
